[KW]Never let you go #4

posted on 20 May 2012 20:13 by far-far-always in KhunWooFiction

Title: Never Let you go
Chapter : # 4 Sex in the sickly สิ่งที่เป็นฉัน (และฉันอยากให้เธอเป็น)
Couple : NICHKHUN x WOOYOUNG
Rate : > NC15
Writer : LoveMe [KissMe] <

>> more in 2PM novel <<


Enjoy ค่ะ ^^


Sex in the sickly สิ่งที่เป็นฉัน (และฉันอยากให้เธอเป็น)
..สิ่งที่ผมทำ ..ผมคิด
มันผิดอย่างนั้นหรือ


..ทำไมผมไม่รู้สึกแบบนั้นเลยนะ
.

.

.

"เกลียดตัวเองสิ อูยอง เกลียดเข้าให้มากๆ"

"เพราะคนที่นายเกลียดนักเกลียดหนาคนนี้ จะสัมผัสนายอีก ..นับครั้งไม่ถ้วน"


อูยองที่ได้ฟังถ้อยกระซิบเย้ยหยัน อยากจะกรีดร้องมาออกมาดังๆ หากแต่ก็เหมือนมีกลุ่มก้อนบางอย่างมาจุกสะอึกอยู่ตรงหว่างอกแน่นไปถึงคอหอย มันแน่น มันอึดอัด มันจุก และตีบตัน จนขับด่าไม่ออก ทำได้เพียงแค่เม้มริมฝีปากตัวเองแน่นแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเท่านั้น มือบางที่ใช้ผลักนิชคุณอยู่หมดแรงจะผลักส่ง ถอยออกเช็ดน้ำตาตัวเองก่อนจะลู่ลงข้างลำตัวอย่างอ่อนแรง 

เขาไม่มีวันหนีความจริงข้อนี้ได้เลยใช่ไหม
ความจริงที่ว่านอกจากเขาจะเป็นเจ้าของร่างกายนี้แล้ว
..ยังมีผู้ร่วมใช้มันอีกคน

ผู้ร่วมใช้ที่เขาไม่ได้ยินดีแม้กระทั่งจะมองหน้า หรือสบตาในตอนนี้
ผู้ร่วมใช้ที่เขาไม่มีวันยึดสิทธิ์ครอบครองคืนมาได้ ..ไม่มีวันจะทำอย่างนั้นได้เลย
ผู้ร่วมใช้ที่เขาเกลียดจะเป็นจะตาย

..ผู้ร่วมใช้ อย่างนิชคุณ


นิชคุณที่กำลังสัมผัสต้นคอขาวด้วยปลายลิ้น มองดูท่าทางไม่ต่อต้านของอูยองอย่างแปลกใจ เมื่อมองพิจดูใบหน้าที่อ้อนล้าและสายตาที่ปิดลงอย่างไร้เรี่ยวแรง หัวคิ้วสวยขมวดเบาๆอย่างจะบอกถึงความสับสนของสิ่งที่อยู่ในความคิดของเจ้า ของ แก้มขาวนิ่มนั้นแดงฉานระเรื่ออย่างน่ากลัวว่าติดไฟห่างมีเชื้อเพลิงเพียง เล็กน้อยเข้าไปใกล้ ส่วนปากบางก็ยังคงเม้มกันแน่นแบบถือดี สายตาคมจดจ้องใบหน้าขาวข้างใต้ก่อนจะยกยิ้มแล้วลุกออกจากตัวอูยอง รั้งเอวร่างเล็กให้นั่งขึ้นสบตา

..ทำท่าหมดอะรายตายอยากอะไรซะขนาดนั้น สงสัยต้องกระตุ้นสักหน่อย

"ว่าไงรับความจริงไม่ได้เหรอ อูยอง อังอังน้อย"นิชคุณยิ้มเอ่ยเรียกด้วยฉายา ด้วยสำเนียงล้อเลียนอย่างชัดเจน อูยองที่นั่งอยู่ตรงหน้า เงยขึ้นมองอย่างเคย ..เกลียดคนที่อยู่ในสายตาตอนนี้เหลือเกิน ริมฝีปากอิ่มเม้มกันแน่นมือขาวกำจิกกันจนสั่นไปหมด


ฉายาที่ได้มาเพราะแต่ไหนแต่ไรเขาก็ชอบทำท่าออดอ้อน อังอังเล่นใส่ คนอื่นไปทัวเหมือนเด็กขี้แยจนได้ชื่ออังอังมาครอง แล้วใครกันล่ะที่เขาทำท่าทางอออ้อนแบบนั้นใส่มากที่สุด ถ้าไม่ใช่คนตรงหน้านี้

..หึ จาง อูยอง แกไม่น่าเคยทำเรื่องผิดพลาดขนาดนั้นเลยนะ


สายตาที่จ้องเกลียดใบหน้าคมตรงหน้ายังคงจดจ้องนิ่งแบบนั้น ท่าทางที่ดูเหนื่อยอ่อนเมื่อครู่ค่อยๆโดนคลื่นแห่งความไม่ชอบใจซัดออกไป ดวงตาคู่ฉ่ำน้ำตายังคงสั่นระริกจ้องมาที่เจ้าของรอยยิ้มขบขันตรงหน้า


นิชคุณที่เห็นท่าทางแบบนั้นแล้วก็อดจะหัวเราะออกมาไม่ได้ ก็คนๆนี้บางทีก็ดูง่าย หลอกล่อให้เผยสิ่งที่ตัวเองคิดอยู่ออกมาได้ง่ายๆ

....แต่บางครั้งนี่สิ ก็ยาก ยากจนอดสงสัยไม่ได้ ยากจนต้องลงมือค้นหา ..ด้วยตัวเอง

"ถามจริงๆเถอะอูยองทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า ไม่หนาวหรือไง หืม"นิชคุณเอ่ยกวนต่อด้วยคำถามที่ตัวเองอดสงสัยไม่ได้ ..ทำไมคนๆนี้ถึงยังไม่ใส่เสื้อผ้า ทั้งๆที่เขาก็ปล่อยให้พักผ่อนตั้งนาน กลับเปลือยกายซุกอยู่ในผ้าห่มเท่านั้น ก็จริงที่ว่าฮีตเตอร์ห้องนี้มันอบอุ่นได้ที่ แถมผ้าห่มพื้นนุ่มของเขาก็อุ่นแบบสุดๆ แต่ขนาดเขายังต้องใส่เสื้อสเตอร์คลุมเพราะความเย็น ก็ใช่ที่ว่าเขามาจากเมืองที่ร้อนกว่าอาจไม่คุ้นชินความเย็นง่ายๆ แต่ถึงจะชินยังไงก็ไม่น่ามานอนไม่ใส่เสื้อผ้าอย่างนี้ แล้วการมานอนเปลือยในห้องเขาแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน

..คิดแล้วมันชวนให้กระตุกยิ้มแบบเข้าข้างตัวเองไม่ได้จริงๆ


"เอ๋~ หรือนายกลัวพี่จะเหนื่อยถอดเสื้อผ้าให้ หือ อูยอง"เอ่ยด้วยน้ำเสียงก่อกวน ยิ้มอย่างกวนใส่ให้จนคนมองทำหน้าไม่พอใจสบถออกมา

"ความคิดทุเรศ" อูยองขมุบขมิบด่า ตาก็จ้องมองนิชคุณอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะรีบถอยหนีอีกที อย่างหวาดๆเมื่อเห็นรอยยิ้มและสายตาบางอย่างที่ปรากฏขึ้นบนดวงหน้าขาว



"หรือว่า...."


"หรือว่านาย..."สายตาหวาดหวั่นแล่นวาบมาในสายตาของอูยอง เมื่อมองสายตาคมของนิชคุณ สายตาแบบที่ ..ชาตินี้ ชีวิตนี้เขาจะไม่มีวันชอบเด็ดขาด และไม่เคยคิดที่อยากจะเจอเลยแม้แต่น้อย


"อูยอง!! หรือว่านายกำลังรอให้คนอื่นเข้ามาเจอ หะ!!"เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเชียบ เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย น้ำเสียงและสายตาล้อเลียนในทีเปลี่ยนเป็นนิ่งจนน่ากลัว



"นายกำลังรอคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ ให้เข้ามาเจอนาย งั้นเหรอ จาง อูยอง"


"หา!! จาง อูยอง"คนที่โดนดึงข้อมือแรงๆไม่ได้แต่กลัวในสายตาและน้ำเสียงเย็นเยียบราว กับมีดคมแหลมที่กรีดแทงลึกเข้าไปในทรวงนั่นเท่านั้น อีกทั้งรู้สึกอยากหัวเราะดังๆให้คำถามที่ได้ฟัง


...คิด ได้ยังไงทุเรศสิ้นดี ที่ไม่ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าเพราะลุกไม่ขึ้นต่างหากล่ะ ปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัว แถมยังปวดหัวมาก จนรู้สึกเหมือนมันจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆอีกต่างหาก...


อูยองที่ไม่ตอบอะไรแต่ส่งสายตาที่ดูราวขบขันเหลือเกินมาให้ ทำให้นิชคุณยิ่งรู้สึกโมโห กระชากคนตรงหน้าเข้ามาใกล้แรงๆ 

"อูยอง!!"เสียงตวาดเค้นเอาคำตอบดังมาอีกครั้ง พร้อมสัมผัสที่ข้อมือที่บีบแน่นเข้าไปอีกราวคีมเหล็ก ทำให้คนโดนบีบข้อมือนิ่วหน้าอย่างขัดใจ อูยองรู้ดีว่าหากบอกความจริงไปคืนนี้รอดพ้นปลอดภัย ถึงจะเสียศักดิ์ศรีไปสักหน่อย แต่ก็คงรักษาแรงอันน้อยนิดที่ได้จากการนอนทั้งวันไว้ได้เป็นสิ่งตอบแทน


คุ้มค่าไหมกับสิ่งที่จะแลกกับศักดิ์ศรีของเขามา
..คุ้มนะ


มันคุ้มกับการที่ไม่ต้อง ..ถูกสัมผัสแบบนั้นอีก


ไม่ต้องเจ็บปวด
ไม่ต้องเจ็บใจ
ไม่ต้องกลายเป็นของนิชคุณ ..ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่ต้องทำให้รู้สึกสมเพสตัวเองไปมากกว่านี้


คุ้มค่า!

หากแลกกับศักดิ์ศรีที่ตนเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยนี้
คงจะคุ้ม..




..แต่นั่นล่ะ จาง อูยอง ก็คือจาง อูยอง


"ใช่น่ะสิ"เสียงใสพร่าเอ่ยเคล้ากระแสหัวเราะขมขื่น 

"คุณนี่ก็ฉลาดเหมือนกันนะนิคคุณ" อูยองเงยขึ้นมองใบหน้างดงามตรงหน้า สายตาอูมกลืนความกลัวให้ลงไปซ่อนลึกถึงขั้วหัวใจ เปลี่ยนเป็นสายตาไม่ยี่หระที่แสนสนุกสนานขบขันติดเย้ยหยันอยู่ในที แก้มกลมที่บัดนี้เร่งสีขึ้นจนแดงกร่ไม่ได้บรรเทาสายตาอวดดีนั้นได้แม้แต่ น้อย ริมฝีปากอิ่ม กระตุกขึ้นแสยะยิ้มกลับราวภาพของผู้ชายที่มีใบหน้าดุจเทวดาแต่กลับทำสายตาดุ ร้ายกรีดแทงราวสัตว์ป่ากระหายเลือดตรงหน้า เป็นเรื่องตลกขบขัน
"ผมกำลังรออยู่เลยว่า จะมีใครสักคนเข้ามาช่วยผมใส่เสื้อผ้า"

"หรือบางที อาจจะช่วยใส่อย่างอื่นต่อด้วยก็ได้"


"หึ! คุณว่าผมควรจะแก้ผ้ารอไหมล่ะ นิคคุณ"ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะปล่อยประโยคเด็ดออกมาด้วยรอยยิ้มราวกับว่า สาแก่ใจเต็มที่ใส่เต็มหน้านิชคุณตรงหน้า สายตาเกรี้ยวกราดที่เขารู้สึกว่ามันเริ่มดูเลือนๆไป 
ปวดหัวจังเลย อูยองพยายามตั้งสติและรอยยิ้มแสยะไว้เหมือนไม่ให้มีพิรุธแม้จะรู้สึกโลกตรง หน้าโคลงๆ ไหวๆจากอาการปวดหัว เพราะตัวเองทั้งร้องไห้ทั้งตะโกน 


"จาง อูยอง!!"นิชคุณที่ฟังคำพูดแบบนั้นตวาดดังอย่างโมโห ยิ่งรอยยิ้มที่ตามมาสัมทับของอูยองยิ่งทำให้สติที่นิชคุณมีสั่นคลอนหายไปจน ไม่เหลือ นิชคุณจับหัวไหล่บางของอูยองให้ราบไปกับพื้นเตียง

มือหนาจับยกต้นขาขาวขึ้นพาดไหล่ด้วยเอง แล้วเริ่มเคลื่อนกายใกล้เข้ามา อูยองเหวี่ยงแขนทั้งสองข้าง และขาข้างที่ยังไม่ถูกเปลี่ยนตำแหน่งขึ้นไปบนไหล่กว้าง ตามมาด้วยเสียงโวยวายผลักไสนิชคุณให้ห่างออกไป ฝ่ามือขาวทุบเข้าไปที่หัวไหล่หนาอย่างแรงแต่ก็ยังคงไร้ผลเหมือนเคย 


นิชคุณแสยะยิ้มพิมพ์เดียวกับที่อูยองยิ้มไปพูดไปเมื่อครู่คืนให้ขณะมองมือ บางที่ทุบแผงอกตัวเอง ไม่แม้แต่จะเอ่ยห้าม หรือทักท้วง เพราะต้องเก็บปากไว้ทำอย่างอื่น ใบหน้าคมขาวก้มลงมาทาบจูบบนริมฝีปากอิ่มครอบครองอยู่ครู่นึงหลังจากส่งลิ้น ร้อนเข้าละเลียดสัมผัสในโพลงปากของแก้มนิ่มให้สมกับโทษที่ชอบใช้ปากสวยๆนี้ พูดจาร้ายกาจ ริมฝีปากแดงถอนถอยถอยมาที่ต้นคอขาว


..ร้อน


ร้อน..ร้อนกว่าปกติของร่างกายอูยองแม้ยามตกอยู่ใจกลางบ่วงที่เขาเป็นคนผูกมัดเสียอีก
แรงผลัก และเสียงที่ด่าผลักไสเขาก็ด้วย

นิชคุณเงยหน้าเพียง