[KW]Never let you go #4

posted on 20 May 2012 20:13 by far-far-always in KhunWooFiction

Title: Never Let you go
Chapter : # 4 Sex in the sickly สิ่งที่เป็นฉัน (และฉันอยากให้เธอเป็น)
Couple : NICHKHUN x WOOYOUNG
Rate : > NC15
Writer : LoveMe [KissMe] <

>> more in 2PM novel <<


Enjoy ค่ะ ^^


Sex in the sickly สิ่งที่เป็นฉัน (และฉันอยากให้เธอเป็น)
..สิ่งที่ผมทำ ..ผมคิด
มันผิดอย่างนั้นหรือ


..ทำไมผมไม่รู้สึกแบบนั้นเลยนะ
.

.

.

"เกลียดตัวเองสิ อูยอง เกลียดเข้าให้มากๆ"

"เพราะคนที่นายเกลียดนักเกลียดหนาคนนี้ จะสัมผัสนายอีก ..นับครั้งไม่ถ้วน"


อูยองที่ได้ฟังถ้อยกระซิบเย้ยหยัน อยากจะกรีดร้องมาออกมาดังๆ หากแต่ก็เหมือนมีกลุ่มก้อนบางอย่างมาจุกสะอึกอยู่ตรงหว่างอกแน่นไปถึงคอหอย มันแน่น มันอึดอัด มันจุก และตีบตัน จนขับด่าไม่ออก ทำได้เพียงแค่เม้มริมฝีปากตัวเองแน่นแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเท่านั้น มือบางที่ใช้ผลักนิชคุณอยู่หมดแรงจะผลักส่ง ถอยออกเช็ดน้ำตาตัวเองก่อนจะลู่ลงข้างลำตัวอย่างอ่อนแรง 

เขาไม่มีวันหนีความจริงข้อนี้ได้เลยใช่ไหม
ความจริงที่ว่านอกจากเขาจะเป็นเจ้าของร่างกายนี้แล้ว
..ยังมีผู้ร่วมใช้มันอีกคน

ผู้ร่วมใช้ที่เขาไม่ได้ยินดีแม้กระทั่งจะมองหน้า หรือสบตาในตอนนี้
ผู้ร่วมใช้ที่เขาไม่มีวันยึดสิทธิ์ครอบครองคืนมาได้ ..ไม่มีวันจะทำอย่างนั้นได้เลย
ผู้ร่วมใช้ที่เขาเกลียดจะเป็นจะตาย

..ผู้ร่วมใช้ อย่างนิชคุณ


นิชคุณที่กำลังสัมผัสต้นคอขาวด้วยปลายลิ้น มองดูท่าทางไม่ต่อต้านของอูยองอย่างแปลกใจ เมื่อมองพิจดูใบหน้าที่อ้อนล้าและสายตาที่ปิดลงอย่างไร้เรี่ยวแรง หัวคิ้วสวยขมวดเบาๆอย่างจะบอกถึงความสับสนของสิ่งที่อยู่ในความคิดของเจ้า ของ แก้มขาวนิ่มนั้นแดงฉานระเรื่ออย่างน่ากลัวว่าติดไฟห่างมีเชื้อเพลิงเพียง เล็กน้อยเข้าไปใกล้ ส่วนปากบางก็ยังคงเม้มกันแน่นแบบถือดี สายตาคมจดจ้องใบหน้าขาวข้างใต้ก่อนจะยกยิ้มแล้วลุกออกจากตัวอูยอง รั้งเอวร่างเล็กให้นั่งขึ้นสบตา

..ทำท่าหมดอะรายตายอยากอะไรซะขนาดนั้น สงสัยต้องกระตุ้นสักหน่อย

"ว่าไงรับความจริงไม่ได้เหรอ อูยอง อังอังน้อย"นิชคุณยิ้มเอ่ยเรียกด้วยฉายา ด้วยสำเนียงล้อเลียนอย่างชัดเจน อูยองที่นั่งอยู่ตรงหน้า เงยขึ้นมองอย่างเคย ..เกลียดคนที่อยู่ในสายตาตอนนี้เหลือเกิน ริมฝีปากอิ่มเม้มกันแน่นมือขาวกำจิกกันจนสั่นไปหมด


ฉายาที่ได้มาเพราะแต่ไหนแต่ไรเขาก็ชอบทำท่าออดอ้อน อังอังเล่นใส่ คนอื่นไปทัวเหมือนเด็กขี้แยจนได้ชื่ออังอังมาครอง แล้วใครกันล่ะที่เขาทำท่าทางอออ้อนแบบนั้นใส่มากที่สุด ถ้าไม่ใช่คนตรงหน้านี้

..หึ จาง อูยอง แกไม่น่าเคยทำเรื่องผิดพลาดขนาดนั้นเลยนะ


สายตาที่จ้องเกลียดใบหน้าคมตรงหน้ายังคงจดจ้องนิ่งแบบนั้น ท่าทางที่ดูเหนื่อยอ่อนเมื่อครู่ค่อยๆโดนคลื่นแห่งความไม่ชอบใจซัดออกไป ดวงตาคู่ฉ่ำน้ำตายังคงสั่นระริกจ้องมาที่เจ้าของรอยยิ้มขบขันตรงหน้า


นิชคุณที่เห็นท่าทางแบบนั้นแล้วก็อดจะหัวเราะออกมาไม่ได้ ก็คนๆนี้บางทีก็ดูง่าย หลอกล่อให้เผยสิ่งที่ตัวเองคิดอยู่ออกมาได้ง่ายๆ

....แต่บางครั้งนี่สิ ก็ยาก ยากจนอดสงสัยไม่ได้ ยากจนต้องลงมือค้นหา ..ด้วยตัวเอง

"ถามจริงๆเถอะอูยองทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า ไม่หนาวหรือไง หืม"นิชคุณเอ่ยกวนต่อด้วยคำถามที่ตัวเองอดสงสัยไม่ได้ ..ทำไมคนๆนี้ถึงยังไม่ใส่เสื้อผ้า ทั้งๆที่เขาก็ปล่อยให้พักผ่อนตั้งนาน กลับเปลือยกายซุกอยู่ในผ้าห่มเท่านั้น ก็จริงที่ว่าฮีตเตอร์ห้องนี้มันอบอุ่นได้ที่ แถมผ้าห่มพื้นนุ่มของเขาก็อุ่นแบบสุดๆ แต่ขนาดเขายังต้องใส่เสื้อสเตอร์คลุมเพราะความเย็น ก็ใช่ที่ว่าเขามาจากเมืองที่ร้อนกว่าอาจไม่คุ้นชินความเย็นง่ายๆ แต่ถึงจะชินยังไงก็ไม่น่ามานอนไม่ใส่เสื้อผ้าอย่างนี้ แล้วการมานอนเปลือยในห้องเขาแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน

..คิดแล้วมันชวนให้กระตุกยิ้มแบบเข้าข้างตัวเองไม่ได้จริงๆ


"เอ๋~ หรือนายกลัวพี่จะเหนื่อยถอดเสื้อผ้าให้ หือ อูยอง"เอ่ยด้วยน้ำเสียงก่อกวน ยิ้มอย่างกวนใส่ให้จนคนมองทำหน้าไม่พอใจสบถออกมา

"ความคิดทุเรศ" อูยองขมุบขมิบด่า ตาก็จ้องมองนิชคุณอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะรีบถอยหนีอีกที อย่างหวาดๆเมื่อเห็นรอยยิ้มและสายตาบางอย่างที่ปรากฏขึ้นบนดวงหน้าขาว



"หรือว่า...."


"หรือว่านาย..."สายตาหวาดหวั่นแล่นวาบมาในสายตาของอูยอง เมื่อมองสายตาคมของนิชคุณ สายตาแบบที่ ..ชาตินี้ ชีวิตนี้เขาจะไม่มีวันชอบเด็ดขาด และไม่เคยคิดที่อยากจะเจอเลยแม้แต่น้อย


"อูยอง!! หรือว่านายกำลังรอให้คนอื่นเข้ามาเจอ หะ!!"เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเชียบ เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย น้ำเสียงและสายตาล้อเลียนในทีเปลี่ยนเป็นนิ่งจนน่ากลัว



"นายกำลังรอคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ ให้เข้ามาเจอนาย งั้นเหรอ จาง อูยอง"


"หา!! จาง อูยอง"คนที่โดนดึงข้อมือแรงๆไม่ได้แต่กลัวในสายตาและน้ำเสียงเย็นเยียบราว กับมีดคมแหลมที่กรีดแทงลึกเข้าไปในทรวงนั่นเท่านั้น อีกทั้งรู้สึกอยากหัวเราะดังๆให้คำถามที่ได้ฟัง


...คิด ได้ยังไงทุเรศสิ้นดี ที่ไม่ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าเพราะลุกไม่ขึ้นต่างหากล่ะ ปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัว แถมยังปวดหัวมาก จนรู้สึกเหมือนมันจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆอีกต่างหาก...


อูยองที่ไม่ตอบอะไรแต่ส่งสายตาที่ดูราวขบขันเหลือเกินมาให้ ทำให้นิชคุณยิ่งรู้สึกโมโห กระชากคนตรงหน้าเข้ามาใกล้แรงๆ 

"อูยอง!!"เสียงตวาดเค้นเอาคำตอบดังมาอีกครั้ง พร้อมสัมผัสที่ข้อมือที่บีบแน่นเข้าไปอีกราวคีมเหล็ก ทำให้คนโดนบีบข้อมือนิ่วหน้าอย่างขัดใจ อูยองรู้ดีว่าหากบอกความจริงไปคืนนี้รอดพ้นปลอดภัย ถึงจะเสียศักดิ์ศรีไปสักหน่อย แต่ก็คงรักษาแรงอันน้อยนิดที่ได้จากการนอนทั้งวันไว้ได้เป็นสิ่งตอบแทน


คุ้มค่าไหมกับสิ่งที่จะแลกกับศักดิ์ศรีของเขามา
..คุ้มนะ


มันคุ้มกับการที่ไม่ต้อง ..ถูกสัมผัสแบบนั้นอีก


ไม่ต้องเจ็บปวด
ไม่ต้องเจ็บใจ
ไม่ต้องกลายเป็นของนิชคุณ ..ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่ต้องทำให้รู้สึกสมเพสตัวเองไปมากกว่านี้


คุ้มค่า!

หากแลกกับศักดิ์ศรีที่ตนเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยนี้
คงจะคุ้ม..




..แต่นั่นล่ะ จาง อูยอง ก็คือจาง อูยอง


"ใช่น่ะสิ"เสียงใสพร่าเอ่ยเคล้ากระแสหัวเราะขมขื่น 

"คุณนี่ก็ฉลาดเหมือนกันนะนิคคุณ" อูยองเงยขึ้นมองใบหน้างดงามตรงหน้า สายตาอูมกลืนความกลัวให้ลงไปซ่อนลึกถึงขั้วหัวใจ เปลี่ยนเป็นสายตาไม่ยี่หระที่แสนสนุกสนานขบขันติดเย้ยหยันอยู่ในที แก้มกลมที่บัดนี้เร่งสีขึ้นจนแดงกร่ไม่ได้บรรเทาสายตาอวดดีนั้นได้แม้แต่ น้อย ริมฝีปากอิ่ม กระตุกขึ้นแสยะยิ้มกลับราวภาพของผู้ชายที่มีใบหน้าดุจเทวดาแต่กลับทำสายตาดุ ร้ายกรีดแทงราวสัตว์ป่ากระหายเลือดตรงหน้า เป็นเรื่องตลกขบขัน
"ผมกำลังรออยู่เลยว่า จะมีใครสักคนเข้ามาช่วยผมใส่เสื้อผ้า"

"หรือบางที อาจจะช่วยใส่อย่างอื่นต่อด้วยก็ได้"


"หึ! คุณว่าผมควรจะแก้ผ้ารอไหมล่ะ นิคคุณ"ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะปล่อยประโยคเด็ดออกมาด้วยรอยยิ้มราวกับว่า สาแก่ใจเต็มที่ใส่เต็มหน้านิชคุณตรงหน้า สายตาเกรี้ยวกราดที่เขารู้สึกว่ามันเริ่มดูเลือนๆไป 
ปวดหัวจังเลย อูยองพยายามตั้งสติและรอยยิ้มแสยะไว้เหมือนไม่ให้มีพิรุธแม้จะรู้สึกโลกตรง หน้าโคลงๆ ไหวๆจากอาการปวดหัว เพราะตัวเองทั้งร้องไห้ทั้งตะโกน 


"จาง อูยอง!!"นิชคุณที่ฟังคำพูดแบบนั้นตวาดดังอย่างโมโห ยิ่งรอยยิ้มที่ตามมาสัมทับของอูยองยิ่งทำให้สติที่นิชคุณมีสั่นคลอนหายไปจน ไม่เหลือ นิชคุณจับหัวไหล่บางของอูยองให้ราบไปกับพื้นเตียง

มือหนาจับยกต้นขาขาวขึ้นพาดไหล่ด้วยเอง แล้วเริ่มเคลื่อนกายใกล้เข้ามา อูยองเหวี่ยงแขนทั้งสองข้าง และขาข้างที่ยังไม่ถูกเปลี่ยนตำแหน่งขึ้นไปบนไหล่กว้าง ตามมาด้วยเสียงโวยวายผลักไสนิชคุณให้ห่างออกไป ฝ่ามือขาวทุบเข้าไปที่หัวไหล่หนาอย่างแรงแต่ก็ยังคงไร้ผลเหมือนเคย 


นิชคุณแสยะยิ้มพิมพ์เดียวกับที่อูยองยิ้มไปพูดไปเมื่อครู่คืนให้ขณะมองมือ บางที่ทุบแผงอกตัวเอง ไม่แม้แต่จะเอ่ยห้าม หรือทักท้วง เพราะต้องเก็บปากไว้ทำอย่างอื่น ใบหน้าคมขาวก้มลงมาทาบจูบบนริมฝีปากอิ่มครอบครองอยู่ครู่นึงหลังจากส่งลิ้น ร้อนเข้าละเลียดสัมผัสในโพลงปากของแก้มนิ่มให้สมกับโทษที่ชอบใช้ปากสวยๆนี้ พูดจาร้ายกาจ ริมฝีปากแดงถอนถอยถอยมาที่ต้นคอขาว


..ร้อน


ร้อน..ร้อนกว่าปกติของร่างกายอูยองแม้ยามตกอยู่ใจกลางบ่วงที่เขาเป็นคนผูกมัดเสียอีก
แรงผลัก และเสียงที่ด่าผลักไสเขาก็ด้วย

นิชคุณเงยหน้าเพียงเล็กน้อย หันสายตามาพิจดูใบหน้ากลมในเรือนผมดำกระจายเปะปะอยู่บนหมอนใบกว้างของเขา ที่ตอนนี้กำลังแดงก่ำ คิ้วบางขมวดติดกันแน่น แก้มอูมนวลนั้นแดงซ่านกว้างเดิมจนไม่กล้าแตะเพราะกลัวจะปริแตกออก ดวงตาคู่อูมตอนนี้ก็ดูแดงช้ำปรือจนปิดไป ริมฝีปากอิ่มพึมพำอะไรแผ่วเบา 


สายตาคมที่มองภาพตรงหน้าวูบไหวไปตามแรงสั่นในหัวใจชั่วครู่ มือหนาแตะลงบนหน้ามน



ร้อน



..ร้อนเกินไปแล้วนะ


สายตาคมเคลือบฉายแววกังวลและไม่พึงใจอย่างชัดเจน ริมฝีปากอิ่มตรงหน้ายังคงพึมพำกระซิบไปมา นิชคุณขมวดคิ้วสงสัย ก้มเข้าหูแนบใกล้ริมฝีปากอิ่มเพื่อฟังให้ชัดๆ


"ป.น ปล่อย น ..นิค ..คุณ ..ปล่อย"เสียงที่พร่ำบอกแผ่วเบาซ้ำๆทั้งๆที่ตาคนพูดปิดเพราะพิษไข้โจมตี ทำให้นิชคุณอดหัวเราะหึขึ้นมาไม่ได้ ก่อนจะปล่อยตัวอูยองนอนราบไปกับพื้นเตียงทั้งตัว ขาที่ถูกยกวางบนไหล่ขาว ถูกวางลงบนพื้นเตียงดังควร มือขาวค่อยๆจัดท่าให้อูยองนอนตรงยืดขาได้เต็มที่ ลำตัวหนาลุกขึ้นไปเปิดไฟจนทั้งห้องกลับมาสว่างอีกครา


"อวดดี!!"นิชคุณยืนจ้องมองคนที่กำลังตัวแดง แก้มแดง หน้าแดง ปากแดงสั่นเพราะพิษไข้ คิ้วมนสวยนั้นกำลังขมวดเข้ากันแน่นเหมือนจะฟ้องอาการปวดรุนแรงในหัวตอนนี้ ลำตัวบางก็บิดเร่าไปมาอย่างไม่สบายตัว พอเปิดไฟจนสว่างชัดแบบนี้ก็เห็นรอยปื้นแดงตามตัวของอูยองได้ไม่ยากเลย 


ดูแล้วอาการหนักซะขนาดนี้ยังมีแรงมานั่งด่านั่งว่าเขาอยู่เสียตั้งนาน 
ทนผืนนั่งเชิด ถือดีใส่เขาแบบนั้น ไม่ปวดหัวเลยหรือยังไง

อะไรมันจะเกลียดเขาขนาดนั้นเลยเหรอ


ลมร้อนจากปลายจมูกโด่งถูกพ่นออกมาแรงอย่างเหนื่อยใจ สายตายังจ้องร่างบนเตียงไม่วางตา

"แบบนี้มันน่าจะปล่อยให้ป่วยตาย"นิชคุณจ้องมองดวงหน้าขาวอีกครั้ง พึมพำกับตัวเองถอนหายใจหนักกับอาการดื้อของอีกฝ่าย ส่ายหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป


.
.

ผ่านไปราวนาทีนิชคุณกลับมาพร้อมอ่างน้ำอุ่นในมือ วางลงกับพื้นห้อง ก่อนจับคนป่วยที่นอนกลิ้งงอกอดตัวเองให้นอนหงายนิ่งๆตามเดิม หยิบผ้าหมาดชุบน้ำขึ้นเช็ดซับตามต้นคอขาวก่อนเป็นอย่างแรก อูยองดูสะดุ้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสถึงความอุ่นเย็นๆของผ้าที่เช็ดลงบนตัว มือหนาขยับผืนผ้าชื้นไล่ไปทั่วแผงอกและลำตัวขาว มืออีกข้างยื่นมาจับกับผ่ามือบางที่อูยองยื่นกวัดแกว่งไปทั่วให้กำแน่นไว้


นิ ชคุณซักผ้าด้วยมือข้างเดียว ก็ยอมรับว่าลำบากอยู่แต่ทำไงได้อูยองไม่ยอมคลายมือของเขาออกเลยกับกำ แน่นกว่าเดิมขึ้นทุกที นิชคุณวางผ้าที่ยังบิดไม่หมาดสนิทนักลงบนหน้าผากอูยองเบาๆ ก่อนจะซับไล่ไปตามดวงหน้าขาวเบามือ เช็ดไล่บนเรือหน้าเนียนสักพักก็จำต้องเอามืออกแบบจริงจัง เพราะต้องการจะไปเช็ดคลายความร้อนให้แผ่นหลังบาง

"อูยอง ปล่อยมือพี่ก่อน"นิชคุณพูดเบาๆ พยายามจะชักมือออก แต่อูยองก็ยังกำมันไว้แน่น ปากอิ่มพึมพำอะไรเบาไม่เป็นศัพท์อยู่ตลอดเวลา 

"อูยองครับ ปล่อยพี่คุณก่อนนะครับ คนดี"เสียงทุ้มแผ่วเบาดังขึ้นมาอย่างอ่อนโยน ดูเหมือนอูยองจะคลายมือออกให้นิชคุณยิ้มก่อนจะชักมือออกแต่ก็ต้องหุบลงอีก ครั้ง เมื่ออูยองคว้าข้อมือหมับไว้ตามเดิมรั้งเอาฝ่ามือหนาเอามาใกล้ แล้วส่ายหัวไปมาอย่างหนักพึมพำไม่เป็นคำหนักกว่าเก่า 


นิชคุณไม่รู้ว่าจะยิ้มหรือจะปวดหัวแทนกับอาการแบบนี้ดี

คนอะไรดื้อได้คงเส้นคงวาแบบสุดๆ

"ปล่อยพี่ก่อนนะครับ พี่จะได้เช็ดตัวให้อูยองไง"พูดทุ้มเบาอีกครั้ง แต่ดูไม่เป็นผล อูยองยังคงกำมือเขาไว้แน่น นิชคุณถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เมื่อเเตะจับหน้าผากมนที่ชื้นเหงื่ออยู่ว่ายังคงร้อนอยู่มาก


"ไม่อยากจะใช้วิธีนี้เลยน้าาา"นิชคุณพึมพำเบาๆก่อนก้มมาชิดหูขาว

"ถ้าเราไม่ปล่อยพี่นะอูยอง พี่จะปล้ำทั้งที่ป่วยอยู่นี่ล่ะ" แม้แต่ในความฝันก็ดูราวกับคำขู่ของนิชคุณจะเป็นผล มือบางที่กุมแน่นเอาไว้คลายออกแทบทันทีที่จบประโยค นิชคุณหัวเราะกับอาการของของอูยอง ลูบผมชื้นเหงื่อที่ราวหน้าผากออกให้พ้นใบหน้าขาว ก้มลงกดจูบเบาๆไปบนหน้าผากชื้นเหงื่อ

จับพลิกร่างบางให้นอนตะแครงเพื่อเช็ดซับแผ่นหลังร้อนบางนั้นให้ นิชคุณซับเช็ดผ้าชื้นไปทั่วแผ่นหลังจนถึงบริเวณสะโพรกที่มีผ้านวมนุ่มวางทับ ปิดบังส่วนที่เหลือเอาไว้ ก่อนจะหยุดเพียงแค่นั้นไม่ลุกล้ำเกินไปเพราะบางทีเขาอาจทำตามคำขู่ได้ไม่ยาก 

นิชคุณจับอูยองให้นอนหงายเช่นเดิม เช็ดซับต้นขาขาวไล่ไปจนถึงปลายเท้าเล็กทั้งสองข้าง เปลี่ยนน้ำมาใหม่อีกอ่าง แล้วลงมือเช็ดที่ตั้งแต่หน้าผากมนใหม่อีกครั้ง
.

.

"อืม ค่อยดีขึ้นหน่อย"นิชคุณพึมพำหลังจากใช้วิธีวัดไข้แบบมือต่อ มือนึงแตะที่หน้าผากตัวเอง อีกมือบนหน้าผากอูยอง ซึ่งดูว่าอุณหภูมิจะใกล้เคียงกับของเขามากแล้ว ดวงหน้าคมหวานนั่งจ้องคนถือดีที่นอนหลับตาพริ้มด้วยท่าทางสบายกว่าทีเเรกมาก หลังจากที่ใช้น้ำในการเช็ดตัวไป4-5น้ำ ก็ถือว่าไม่แย่นัก 


"เหลือกินยาสินะ"ยิ้มพรายเมื่อนึกถึงวิธีกินยาของตัวเอง นิชคุณหยิบแก้วน้ำและเม็ดยามาครองไว้ในมือ 


โยนเม็ดยาขาวเข้าปากตัวเองตามด้วยน้ำอีกเล็กน้อยอย่างไม่คิดจะเสียเวลาปลุกคน ป่วยขึ้นมาให้ยุ่งยาก ทาบริมฝีปากหนาลงไปแตะไล้เพียงนิด ก่อนจะเข้าสู่อีกริมฝีปากได้ง่ายดาย นิชคุณยกรั้งลำตัวบางขึ้นบนตักเพื่อให้ง่ายต่อการเข้าสู่ร่างกายของเม็ดยา 

คนที่ได้รับยาเข้าไปครางอื้อในลำคออย่างขัดใจ มือบางบีบที่หัวไหล่หนาแน่น ก่อนผลักเบาๆ แต่ก็ไม่เป็นผลอะไร เพราะแรงที่ใช้ช่างบางเบา หรือต่อให้เป็นแรงปกติอย่างเคยใช้ก็ไม่เคยช่วยอะไรได้อยู่ดี เมื่อมั่นใจว่าเม็ดยาได้เข้าสู่ร่างกายอูยองเพื่อขับไล่โรคภัยเรียบร้อยแล้ว นิชคุณก็เงยหน้าออกมาจ้องคนป่วยที่ยังหลับอยู่เช่นเดิม มือหนาวางร่างขาวลงพื้นเตียงจับเอามือที่บีบดันไหล่ตัวเองแผ่วๆอยู่ออก


...นี่ขนาดป่วยอย่างนี้ ยังจะดื้ออีกนะ..


สายหน้าหน่ายกับอีกฝ่าย รสขมปร่าของเม็ดยายังติดอยู่ในปาก ..ก็แปลกดีที่ยาแก้ไข้คราวนี้ ...หวานชะมัดเลย


สายตาคมจับจ้องใบหน้าขาวที่ยังติดสีแดงเรื่ออยู่ นิชคุณทรุดตัวลงนั่งข้าง ปลายนิ้วขาวปัดป่ายเส้นผมที่กินพื้นที่บนใบหน้าน่ารักออกไปให้พ้นทาง วาดมือทาบบนหน้าผากอีกครั้ง ก่อนไล่ประทับไปกอบกุมดวงหน้าขาวไว้ในสองมือ




"ปวดหัวมากไหมอูยอง"ปลายนิ้วยาวเกลี่ยเบาๆไปบนเรือนแก้มขาว

"ไม่สบายขนาดนั้น ไข้ขึ้นแบบนี้ทำไมไม่บอกล่ะ หืม"ปลายจมูกโด่งเคลื่อนขึ้นฝังลงเบาๆบนเรือนแก้มนิ่ม 

"ถ้าเป็นอะไรไป แล้ว.. ..จะทำยังไง"เสียงนุ่มเอ่ยอีกประโยคเคลียจมูกโด่งไปตามเรือนแก้มขาว "หายเร็วๆนะ คนดี" เอ่ยส่งประโยคที่คนนอนป่วยอยู่ไม่มีวันได้ยิน ก่อนกดจูบเบาลงบนหน้าผากมน



"หือ จะตีสองแล้วเหรอเนี่ย"ตาคมที่จ้องนาฬิกาหัวเตียงเบิ่งกว้างอย่างแปลกใจนิดๆ ก่อนจะหาวกว้างๆแล้วมองคนบนที่นอนอีกครั้ง ..เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้ใส่เลย


ฝ่าเท้าขาวที่แตะพื้นหวังจะเดินไปหยิบชุดอุ่นตัวเองซักชุด ชักกลับก่อนลำตัวหนาจะคลานเข้าไปนอนอีกฝั่ง จับลำตัวอุ่นของคนที่นอนเปลือยป่วยขึ้นนอนนิ่งบนตัก นิชคุณจับที่ปลายเสื้อเสวตเตอร์สีขาวที่ตัวเองใส่อยู่ ก่อนจะรั้งถอดขึ้นจนหลุดออกจากลำตัวหนา เผยก้ามขาวและเสื้อกล้ามสีเทาที่อยู่ภายใน 

นิชคุณค่อยๆจับส่วนคอ เสื้อของตัวเองให้กว้างเข้าแล้วสวมลงบนผมสีนิลของอูยองที่ยังคงหลับใหลไม่ รู้เรื่องราว จับดึงรั้งใส่แขนทั้งสองเข้าไปในสองแขนของเเขนเสื้อยาว ทุรักทุเลอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้ลำบากอะไรนัก 

นิชคุณมองดูชายเสื้อเสวตเตอร์ของตัวเองที่กินอาณาเขตพื้นที่บนร่างกายของอูยอง ได้มากกว่าบนตัวเขาไปเยอะ นอกจากร่างเล็กนี้จะใส่แล้วหลวมแล้ว ชายขอบยังกินอาณาเขตเลยสะโพรกมนไปมาก ทั้งๆที่ตอนอยู่บนตัวเขาชายขอบรั้งได้เกินเอวนี่ก็ถือว่าสดๆแล้ว มือหนาลูบลงบนเสื้อขาวบริเวณอกของร่างบาง ซึมซับความอบอุ่นที่ถ่ายทอดสู่สองมือ


..คงจะพออุ่นบ้างแล้วล่ะ..


นิชคุณยิ้มแบบที่ใครเข้ามาเจอคงคิดว่าหลงสู่แดนสวรรค์เสียแล้วเป็นแน่ ยกผ้าห่มอุ่นคลุมถึงอกของอูยอง ก่อนแทรกตัวที่มีเพียงเสื้อกล้ามสีเทาเข้ามาในผ้าห่มผืนเดียวกับอูยอง กอดกระชับลำตัวบางเข้ามาใกล้ วงมือหนารั้งเอวคอดใต้สเวตอร์ตัวขาวให้แนบตัวจนไออุ่นของร่างเนื้อมนุษย์ ถ่ายทอดให้แก่กัน

"ทำไมเราถึงได้ชอบดื้อกับพี่จังนะอูยอง"นิชคุณจ้องมองตัวหน้าหวานที่อ้อมอก พึมพำเบาก่อนกดจูบลงบนกลุ่มผมละเอียด


"ต้องให้พี่ค้นหาลงไปอีกแค่ไหนนะว่านายคิดอะไรอยู่"
"ถึงพี่จะสนุกกับการค้นหา แต่บางทีมันก็เหนื่อยนะ"


กระชับแนบร่างอุ่นให้เข้ามาใกล้มากขึ้นขึ้น ก่อนหลับตาไปอย่างเหนื่อยอ่อน

"พี่อยากรู้จริงๆว่านายคิดอะไรอยู่ จาง อูยอง"


.

.

.
ผมก็แค่คนดี ..ที่ค้นหาในสิ่งที่อยากรู้
และทำในสิ่งที่ถูกต้องอย่างที่อยากทำ

...ผมก็เป็นคนดีในแบบของผม



.
.
.
.
TBC

Comment

Comment:

Tweet

Do not become so scared just because academic papers creating! Thousands high school students seem to be in the same situation. Nonetheless, they never surrender and buy a research papers supreme-essay.com.

#9 By buy pre-written essay (31.184.238.73) on 2013-08-25 12:30

ทีตอนนี้ทำไมดีกับน้องจังอ่ะ ทำไมเวลาฟื้น ตื่นมาคุนกันถึงได้รังแกน้องตลอดอ่าาา นิชคุณณณณณณณณณณณณsad smile

#7 By KhunAris (103.7.57.18|10.0.0.50, 61.7.178.37) on 2013-06-18 15:14

เออะ เข้าในยาก พี่คุณคิดอะไรแปลกจริงๆ
อูยองก็คงไม่เข้าใจเหมือนที่รีดไม่เข้าพี่คุณเนี่ยแหละ = =

#6 By moodmmei on 2013-04-04 14:05

พี่คุณอยากได้ยินคำว่ารักจากปากน้องใช่ไหม
ไม่ถ้าดีๆหล่ะค่ะ ทำแบบนี้น้องยิ่งไม่เข้าใจ

#5 By babykhunwoo (103.7.57.18|202.28.62.245) on 2012-11-10 17:36

สงสารอูด้งอ่ะ  น้องคุณทำไมเป็นแบบนี้  แล้วมันจะลงเอยยังงัยนะ

#4 By lovely kw (103.7.57.18|172.168.1.26, 124.121.43.154) on 2012-11-05 22:18

ประชดกันไปมา แบบนี้เมื่อไหร่จะรู้ว่ารักกันเนี้ย 
ขอบคุณไรเตอร์มากๆ จ๊ะ

#3 By milkhottest on 2012-05-21 07:39

อืม..คุณนี่รักอูยอง แต่ทำไมต้องทำให้น้องเกลียดด้วยล่ะเนี่ย

#2 By khundong (103.7.57.18|124.120.233.144) on 2012-05-20 22:20

ไม่อ่ะ พี่คุณไม่ใช่คนดี พี่คุณเป็นคนชอบรังแกน้อง พี่คุณบ้าๆๆๆที่สุด ทำอย่างนี้กับอูยองได้ยังไง
เอะอะจะปล่ำอย่างเดียวอ่ะ เป็นไงล่ะ ทำน้องไม่สบายของจริง ไข้ขึ้น หึ ไม่ชอบนิชคุณณณณ
อูยองก็ช่างประชดประชัน เอ้อออ สงสารอูยอง งือออ

#1 By michi (103.7.57.18|140.112.192.215) on 2012-05-20 22:10

LoveMe [KW&CNN&TJ&Jun.K] View my profile

_______

Recommend