Never Let you go#16(KW/TJ/CNN)

posted on 09 Sep 2013 09:11 by far-far-always in KhunWooFiction directory Fiction, Entertainment, Asian
Title: Never Let you go
Chapter :#16 Tonight I really need you baby เสียงของหัวใจ
Couple : NICHKHUN x WOOYOUNG , Taecyoun x Jaebeom,Chansung x Junho, Jun.K
Rate : > NC15 
Writer : LoveMe [KissMe] <
 
เอามาลงต่อจากที่ได้สัญญาไว้ว่าจะลงเรื่องหลักให้จบ
ใครสนใจฉากพิเศษ และตอนพิเศษหลังจากนี้ที่มากถึง 80หน้า(ที่กล้าพูดเลยว่าฟินมาก)
^
^
สนใจจิ้มจ้า


Tonight I really need you baby เสียงของหัวใจ

*เนื้อหาส่วนนี้จะมีเฉพาะในรวมเล่มนะคะ จิบิ จิบิ*

"อูยองครับ"

 

"อีกรอบไม่ไหวแล้วนะครับพี่คุณ" เอยประท้วงเสียงเหน็ดเหนื่อย เพราะถ้านิชคุณต่ออีกรอบคืนนี้เขาต้องสลบคาอกนิชคุณแน่นอนเลย

 

"อูยองเห็นพี่เป็นคนยังไงเนี่ย" หอมแก้มเด็กจอมดักคอไปฟอดใหญ่ แม้ว่าเขาอยากจะสานต่ออีกรอบก็เถอะแต่เห็นเด็กน้อยของเขาอ่อนเพลียจากสิ่งที่เราไปแค่สองรอบขนาดนี้แล้วก็อดจะสงสารไม่ได้ แล้วที่จริงที่เขาจะพูดมันเป็นอย่างอื่นต่างหากล่ะ

 

"ช่วยรักผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนี้ด้วยนะครับอูยอง" เม้มใบหูเล็กและกลุ่มผมชื้น มีเพียงเสียงครางรับเพราะกำลังจะหลับใหลลงราวเด็กเล็กของอูยองเท่านั้นที่ตอบกลับมา นิชคุณวาดยิ้มมือหนาสอดเข้ากับมือบางแล้วกอบกุมมันไว้เป็นปราการกอดร่างบางจนแนบสนิท นิชคุณหลับตาลงบ้างอย่างมีความสุข

 

เขามีความสุขมากจนรู้สึกว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไงไม่สำคัญอีกแล้วแค่ตอนนี้เรายังอยู่ด้วยกันก็เพียงพอแล้ว

 

 ...........

ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าตัวเองเอาแต่แหงนหน้ามองดูนาฬิกาที่แปะอยู่บนผนังห้องไปแล้วกี่ครั้ง จุนซูบอกเขาว่าคนอีกคนจะกลับมาถึงภายในสองชั่วโมง สองชั่วโมงที่กำลังจะครบในอีกสิบนาทีข้างหน้านี้

                ตอนนี้ในใจของเขากำลังสับสนแล้วก็เต้นระรัว เม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาแล้วก็รินไหลจนรู้สึกว่าตัวเองเปียกชุ่ม แม้ว่าจะตัดสินใจรอแล้วแต่ก็ยอมรับว่ามีหลายครั้งที่เขาหุนหันจะเดินออกจากห้องเพื่อหนีกลับหอพักอีกครั้งแต่ก็ยังย้อนกลับมานั่งรอเหมือนเดิมอีกที ความกลัวในใจเขามันพุ่งขึ้นสูงมากนักแต่ว่าความอยากเจอกับแทคยอนนั้นมีมากกว่า

 

วันนี้ปัญหาค้างคาระหว่างเราจะต้องจบลง พอกันทีความรู้สึกเป็นกังวลที่ต้องคอยหนีห่างกัน ความรู้สึกเหมือนเป็นโจรคดีอุจฉกรรณ์ที่ต้องรู้สึกผิดทุกครั้งที่พยายามเจอหน้ากัน

ชีวิตแบบนั้นพอกันสักที

"แกรก"เสียงลูกบิดประตูที่ดังขึ้นทำให้คนตาเฉี่ยวเรียวน่ามองหันไปดูอย่างตกใจ หัวใจเต้นถี่รัวจนอดไม่ได้ที่จะรีบวิ่งขึ้นไปบนที่นอนชั้นล่างแล้วเอาผ้าคลุมโปงไว้ เขายังไม่กล้าเผชิญหน้ากับแทคยอนตอนนี้จริงๆ ไม่กล้าคาดเดาว่าหมอนั่นจะทำหน้ายังไงกันแน่

เสียงเปิดประตูดังขึ้นก่อนที่จะปิดลง แจบอมหายใจแรงอย่างตื่นเต้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้เตียงนอน

"พี่จุนซูนี่ไม่ไหวแล้วนะ มารื้อของคนอื่นอย่างนี้ได้ยังไง กลับมาเมื่อไหร่นะจะเฉ่งให้หูดับเลย" เสียงทุ้มบ่นงุบงิบอยู่คนเดียว แล้วก็มีเสียงกล่องกระดาษถูกดันดังขึ้น แทคยอนคงจะดันกล่องพวกนั้นเก็บไว้ให้เป็นที่เป็นทาง แล้วเสียงฝีเท้าก็เดินออกมายังไม่ทันที่แจบอมจะได้คาดเดาว่าตรงไหนก็ได้รับรู้มันเสียแล้ว เมื่อเตียงที่ตัวเองนอนอยู่นั้นยุบยวบลง แจบอมกั้นหายใจแล้วกำผ้าห่มไว้แน่น เตียงยังคงเคลื่อนไหวเมื่อเจ้าของเตียงขยับเข้ามาใกล้

"เล่นอย่างนี้คิดว่าสนุกเหรอฮะ คิม จุนซู นายมารับโทษข้อหายุ่งกับของชาวบ้านเดี๋ยวนี้เลย" เสียงทุ้มห้าวเอ่ยอย่างกึ่งเล่นกึ่งจริง แจบอมออกแรงกำผ้าเอาไว้แน่นเมื่อแทคยอนเริ่มดึงผ้าอีกฝั่งนึง ยื้อหยุดกันอยู่สักพัก ในที่สุดฝ่ายที่มีแรงมากกว่าก็ได้ชัยไป

"พี่จุนซู พี่มายุ่งกับของ ...." เสียงทุ้มที่กำลังบ่นเงียบสนิทไปทันทีเมื่อมองเห็นคนที่อยู่ใต้ผ้าห่ม ปากหยักอ้ากว้าง ตาโตเบิ่งค้างจ้องมองอยู่แบบนั้นจนคนที่กลัวจะเจอหน้ากันในตอนแรกอย่างแจบอม ต้องยกมือขึ้นโบกตรงหน้าแทคยอน 

หรือว่าจะตกใจจนสลบไปแล้ว แจบอมคิดก่อนที่จะเงื้อมือแล้วตบแก้มของแทคยอนอย่างแรง

"โอ๊ย" แทคยอนรีบยกมือจับแก้มตัวเอง เสียงบ่นโอดครวญนั้นยืนยันแล้วว่าแทคยอนไม่ได้สลบไปแล้ว

แล้วพอแทคยอนได้สติเขาควรทำไงต่อ นั่นสิ พอคิดถึงจุดนี้แล้วคนตัวเล็กก็ทำท่าจะวิ่งลงจากเตียงแต่มือหนาก็คว้าข้อมือเล็กเอาไว้ก่อน

"ฉันโดนตบแล้วเจ็บแสดงว่านี่ไม่ใช่ฝันใช่ไหม เจย์" เสียงเอ่ยถามแจบอมหันหน้ากลับมาจ้องดวงตาโต

"อยากให้ตบซักอีกทีไหมละจะได้แน่ใจ" เสียงกึ่งกวนที่ไม่ดังนักเอ่ยถาม แทคยอนไม่ขานตอบกลับว่าอะไรแต่มือหนาค่อย ๆ คืบประครองแก้มเนียนขาวอย่างเบามือ ใช้นิ้วโป้งลูบไล้ผิวเนื้อนิ่มอย่างอ่อนโยน

"เจย์ นี่คือเจย์จริง ๆ ด้วย"

"นี่ปาร์ค แจบอมจริงๆ ด้วย" พึมพำด้วยเสียงทุ้มแผ่วเบา แจบอมยกมือบางขึ้นมาซับน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาโตของแทคยอน ค่อย ๆ เช็ดมันอย่างเบามือ ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองใบหน้าคมคายของคนรักด้วยสายตาที่ถวิลหาแต่ก็ปะปนไปด้วยความเศร้าโศก ..มันควรจะเป็นเช่นนี้หรือคนที่ทำให้เราร้องไห้ได้ง่ายที่สุดก็คือคนที่เรารัก เพราะใส่ใจ เพราะรอคอยจึงเจ็บปวด มันจำเป็นจะต้องเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ใช่ไหม

"นายก็คืออค แทคยอนจริง ๆ ด้วย แทคยอนคนบื้อยิ้มให้ฉันหน่อยสิ" เอ่ยบอกด้วยเสียงหวานที่ไม่ดังนัก ดวงตาต่างขนาดยังคงจดจ้องกันและกัน แทคยอนสูดน้ำมูกปาดน้ำตาตัวเองอย่างรวดเร็วแล้ววาดยิ้มแฉ่งจนดวงตามีริ้วตีนกาขึ้นให้แจบอมทันที คนตัวเล็กหัวเราะออกมาพร้อมน้ำตาใสที่เอ่อไหลจากดวงตา

"แทคยอน ไอ้คนบ้า ฉันคิดถึงนายจะตายอยู่แล้ว" ถ้อยคำคล้ายใจร้ายด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า แจบอมถาโถมทั้งตัวเข้าใส่อ้อมกอดอุ่นของแทคยอน กอดร่างใหญ่เอาไว้ด้วยสองแขนจนแน่น มือหนาลูบผมนิ่มอยางเบามือ

"ฉันก็คิดถึงนายเจย์ คิดถึงจนจะตายอยู่แล้ว" อ้อมกอดอุ่นมอบให้แก่กันและกันอยู่นานแค่ไหนทั้งคู่ต่างไม่อยากรู้ เพราะสิงที่ทั้งคู่อยากให้เป็นคือหยุดวันเวลาแสนดีเอาไว้เพียงแค่ตอนนี้เท่านั้น

"แทค ฉันมีเรื่องนึงจะถามนายและมันสำคัญมาก" เป็นแจบอมที่ดันตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของแทคยอน เขาอยากพูดอยากถามแทคยอนให้แน่ใจเสียทีว่าเรื่องของเรานั้นมันจะไม่จบลง เราจะมีกันและกันต่อไป มันถูกต้องแล้วใช่ไหม เขาอยากได้ความมั่นใจนั้นจากแทคยอน เพราะเขาเชื่อในตัวแทคยอนว่ามันจะไม่ใช่เพียงคำลวงเพียงเท่านั้น

"ฉันยังไม่อยากฟัง เจย์ ขอร้อง ขอฉันหลอกตัวเองก่อนได้ไหม ขอให้ฉันอย่าเพิ่งยอมรับความจริงถึงโลกที่ไม่มีนายได้ไหม เจย์" เสียงเอ่ยร้องขออย่างน่าสงสาร แทคยอนสวมกอดเอวบางไว้แน่นแนบหูลงบนอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแล้วเฝ้าฟังเสียงของหัวใจที่เต้นสะท้านอยู่ในนั้น

 

"แทค.." แจบอมลูบผมเส้นใหญ่ของแทคยอนที่เรียงตัวกันอย่างยุ่งเหยิงแผ่วเบา

"แต่ฉันอยากถาม" ประครองใบหน้าคมคายที่หลับตาปี๋และพยายามจะดิ้นหนีฝ่ามือคู่เล็กของแจบอมให้เงยหน้าขึ้นมามองกัน

"ฉันอยากรู้แทคยอน ฉันคิดถูกใช่ไหมที่จะรักนายต่อไป ฉันตัดสินใจไม่ผิดใช่ไหมที่จะฝากหัวใจไว้กับนาย"

"ถ้าไม่มีนายฉันจะอยู่ยังไง นายจะทิ้งฉันไป...  " ถ้อยคำตีโพยตีพายหยุดลงก่อนที่คนตัวโตที่หลับตาปี๋อย่างกับสาวน้อยลืมตาขึ้นจ้องมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของแจบอมที่จ้องมองกันอยู่

"เมื่อกี๊นายพูดว่าอะไรนะ พูดอีกทีได้ไหม เจย์"

"ฟังนะ อค แทคยอน ฉันตัดสินใจไม่ผิดใช่ไหมที่จะฝากหัวใจของฉันไว้กับนาย ฉันไม่ได้ตัดสินใจผิดใช่ไหมถ้าฉันจะรักนายต่อไป นายจะไม่ทำให้การตัดสินใจของฉันผิดใช่ไหม" เอ่ยถามซ้ำอีกครั้งอย่างชัดเจนแล้วดูเหมือนครั้งนี้คนฟังก็จะมีสติพอด้วยเช่นกัน ตาโตของแทคยอนมีหยดน้ำตาใส ๆ ไหลออกมา แจบอมบรรจงซับน้ำตาของแทคยอนอย่างเบามือ

"นายหมายความว่ายังไงเจย์ นายจะไม่บอกให้ฉันเลิกรักนายอีกแล้วใช่ไหม นายจะไม่หนีฉันไปไหนอีกแล้วใช่ไหม เจย์"

"ใช่ แต่ว่า..เรื่องเรามันก็ไม่ได้ง่ายขึ้นเลยนะแทค เราจะไม่ได้เจอกันเลย เราต้องห่างกันเป็นปี ๆ อย่างไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก จะมีแต่คนคอยจับผิดเรื่องของเรา เราอาจจะไม่ได้เจอหน้ากันเลยครั้งละหลาย ๆ เดือน ความรักของเรามันจะยาก มาก มาก มากจนเราอาจจะท้อเลยก็ได้ และนายก็อาจจะท้อจนวันนึงนายก็คิดได้ว่าเรื่องของเรามันก็เป็นแค่เรื่องที่นายเข้าใจผิดคิดว่ามันเป็นความรักไปก็เท่านั้น นายจะไม่ทำอย่างนั้นกับฉันใช่ไหม แทค" ใช้ดวงตารีเรียวของตัวเองคาดคั้นคำตอบจากคนตาโต แทคยอนดันตัวเองขึ้นแล้วค่อย ๆ แตะแจบอมให้นอนลงไปบนเตียงนิ่มแทน มือหนาลูบไล้แก้มนิ่มแผ่วเบาอย่างที่คิดอยากจะทำมานานแสนนาน

"นายเชื่อใจในตัวของฉันไหม แจบอม"

"เพราะฉันเชื่อในตัวนายไงแทค ฉันถึงอยู่ตรงนี้ ฉันถึงอยากจะถามนายว่าฉันตัดสินใจไม่ผิดใช่ไหมที่รักนาย แค่นายยืนยันแทค ฉันพร้อมที่จะเชื่อนาย"

"ฉันสัญญาว่านายจะตัดสินใจไม่ผิดที่จะรักฉันต่อไป ปาร์ค แจบอม นายมีหัวใจดวงนี้เป็นตัวประกัน" ถ้อยคำที่ราวกับน้ำทิพย์จากสวรรค์ที่พรมพร่างลงในหัวใจที่รุ่มร้อนด้วยความสับสนของแจบอม คนตัวเล็กดันร่างตัวเองขึ้นให้ความใกล้ชิดมีมากพอ มากพอที่ริมฝีปากของเราจะสัมผัสกันอีกครั้งนึง คราวนี้รสจูบที่มอบให้กันฉ่ำเย็นราวน้ำฝน อ่อนหวานจนหัวใจที่แข็งดังหินผาก็คงอ่อนยวบลงง่ายดาย

"ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนเลวเลยที่ทำให้นายร้องไห้บ่อยแบบนี้" แจบอมบ่นพึมพำกับตัวเองเมื่อจ้องมองตาโตที่แดงก่ำของแทคยอน มือหนาเชยคางแหลมได้รูปของแจบอมไว้ในมือ แล้วก้มลงกดจูบลงไปอย่างเนิบช้าหากแต่ผ่าวร้อน

"นายไม่ได้เป็นเลวหรอก เจย์ นายเป็นคนสำคัญ เพราะนายสำคัญกับฉัน ฉันถึงได้พร้อมที่จะร้องไห้เพื่อนาย" คว้ามือบางของแจบอมขึ้นมาวางทาบอยู่เหนือตำแหน่งที่หัวใจของแทคยอนกำลังเต้นอย่างมีชีวิตอยู่ภายใน

"ขอบคุณ แทค ขอบคุณที่รักฉันขนาดนี้ ขอบคุณ" เสียงหวานคล้ายเสียงเด็กผู้ชายของแจบอมเอ่ยบอกก่อนที่ร่างเล็กจะทิ้งตัวลงนอนกอดแผงอกแข็งแรงที่อบอุ่นของแทคยอน สองแขนแข็งแรงที่หากกักขังก็ราวกับกรงขนาดยักษ์ที่แข็งแรงเหลือเกิน แต่ถ้าหากใช้เพื่อปกป้องก็ราวกับกำแพงอุ่นที่มั่นคงและปกปักษ์รักษาคนภายในอ้อมกอดได้เสมอ

"ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ ขอบคุณที่เลือกฉัน เราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกันต่อให้มันยากแค่ไหนก็ตาม"

"ฉันเชื่อในตัวนาย แทคยอน"

 

.

.

.

ตอนนี้เป็นอีกตอนหนึ่งที่เนื้อหาถูกตัดไปเก็บไว้ในรวมเล่ม เพราะเป็นฉากพิเศษ ซึ่งก็ เอ่อะ ยาวมากอยู่

ตอนนี้ก็เลยออกมาต่อสื่อได้เพียงเท่านี้ ตอนหน้าที่จะลงก็จะเป็ฯตอนจบของเรื่องนี้แล้วนะคะ ใครที่อยากจะตามฟินกับเนื้อหาของเรื่องนี้ต่อจากนี้ไปจนนิรันดิ์ ก็สั่งรวมเล่มได้นะคะ (ตอนนี้มีพร้อมส่ง 14 เล่มจ้า หมดนี่ไม่ทำเพิ่มละนะ)

ขอบคุณทุกคนที่ตามอ่านกันนะคะ ดีใจจริงๆที่ในที่สุดก็แต่งฟิคจบสักทีเป็ฯเพราะแรงใจและแรงกระตุ้นจากทุกคนค่ะ 

ขอบคุณมากๆ ฝากเรื่องอื่นๆและรวมเล่มเล่มต่อไปด้วยค่ะ >.<

ว่าละก็ขายของสักหน่อย

รวมเล่มเรื่องนี้ยังมีพร้อมส่งเหลืออยู่ 12 เล่มนะคะ ใครสนใจสามารถเข้าไปติดตามรายละเอียดที่ลิ๊งเดียวกับพรีออเดอร์เลยค่ะ (ไม่รีปรินละนะคะ ตอนพิเศษตั้ง 80 หน้าเลยน๊า)

[Pre-Order] เรื่องสั้น Summary & Conclusion [KW/CNN/TJ/Jun.K] ปิดรับวันที่ 30 กันยายน 56 รายละเอียด http://far-far-always.exteen.com/20130821/summary-conclusion-kw-cnn-tj-jun-k
 

Comment

Comment:

Tweet

LoveMe [KW&CNN&TJ&Jun.K] View my profile

_______

Recommend