[KW]Never let you go #17 END

posted on 24 Sep 2013 00:57 by far-far-always in KhunWooFiction directory Fiction, Entertainment, Asian
Title: Never Let you go
Chapter :#17 I will be ถ้ามันคือความรัก
Couple : NICHKHUN x WOOYOUNG , Taecyoun x Jaebeom,Chansung x Junho, Jun.K
Rate : > NC15 
Writer : LoveMe [KissMe] <


I will be ถ้ามันคือความรัก



ถ้ามันคือความคิดถึง ฉันเองก็คงคิดถึง
ถ้ามันคือความลึกซึ้ง ก็ลึกสุดๆ หัวใจ
ถ้ามันคือรักจริงๆ ก็คงจะรักมากมาย
...................
07.37
โซล เกาหลีใต้

แจบอมซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดอุ่น ๆ ของแทคยอนราวกับแมวขี้อ้อน เรียวปากแดงวาดยิ้มหวานอย่างรู้สึกดีใจ ดีใจเหลือเกินที่ได้นอนแล้วก็ตื่นอยู่ข้างแทคยอนแบบนี้ อย่างกับความฝันแน่ะ 

วาดมือบางกอดรอบหน้าท้องแกร่งของแทคยอนก่อนจะยกมือขึ้นแล้วรัวกำปั้นลงไป
"โอ๊ยยย" ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดแบบนี้แสดงว่าเขาไม่ได้ฝันจริง ๆ ด้วย

"อ๊างงง ฉันเจ็บนะเจย์ นายมาทุบฉันทำไม คนใจร้าย" เสียงทุ้มบ่นและโวยวายเป็นสาวน้อยโดนรังแก แต่มือหนานั้นสิดันคว้ากำปั้นขาวเล็กไว้ในอุ้งมือแล้วก็ใช้มันดึงคนตัวเล็กขึ้นมาไว้ให้กระชับในอ้อมกอดมากขึ้น 

"ต้องลงโทษเป็นจูบรัว ๆ" ว่าแล้วก็กดจูบลงไปบนปากแดงพอแจบอมเบี่ยงหน้าหนีก็กดจูบลงไปตามผิวเนื้อขาวนิ่มแทน ตรงไหนเปิดโอกาสขึ้นมาแทคยอนกดจูบรัวลงไปตรงนั้นทันที

"แทค ปล่อยนะ ไอ้บ้า แทคยอนปล่อยน๊าาา" เสียงแหลมหูราวกับเด็กผู้ชายหวีดร้องพร้อมใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ดันผู้ชายตัวโตที่ระดมจูบอยู่ให้ออกห่างไปแต่ก็ดูจะช่วยอะไรไม่ได้เลยยิ่งกับแทคยอนเสียงผลักไสที่ไม่จริงจังสักนิดของแจบอมนี่มันหวานหูชะมัดเลย

"คิกคิก จั๊กจี๊อ่ะแทค ปล่อย ๆ " แล้วก็หัวเราะออกมาเมื่อโดนหนวดสากของแทคยอนถูไปบนหลังฝ่ามือ
 
"ฉันดีใจจังเลยเจย์ ที่ได้อยู่กับนายแบบนี้" หยุดแกล้งแล้วก็ดึงคนตัวเล็กมาไว้ในอ้อมกอด

"ฉันก็ดีใจ เฮ้อออ ชักจะไม่อยากให้พรุ่งนี้มาถึงเสียแล้วสิ"

"นั่นสิ เสียใจอ่ะ ที่ขอเลื่อนพี่จินยองไปญี่ปุ่นช้าลงได้วันเดียวเอง ป่านนี้พวกนั้นก็คงถึงญี่ปุ่นแล้วมั้ง" ว่าแล้วก็เนียนถูไถหน้าไปตามหัวไหล่แล้วก็แผงอกของแจบอม เช้า ๆ แบบนี้ต้องรีบลวนลามก่อนที่แจบอมจะหายเบลอแล้วรู้ตัวมาป้องกันตัวเองได้ทัน เมื่อคืนแสนจะชื่นใจที่ได้นอนกอดเฉย ๆ ไปละ วันนี้ก็ขออะไรนิดหน่อยเถอะ แทคยอนจะเหี่ยวตายแล้วนะ เมี๊ยววว

"งั้นตอนนี้สามคนนั้นก็ถึงญี่ปุ่นแล้วสิ นายนี่นิสัยไม่ดีเลยนะโดดงานเนี่ย" แจบอมบ่น

"แต่ฉันก็ชอบนะถ้านายจะโดดงานมาอยู่กับฉัน" หัวเราะร้าย ๆ ตามสไตล์ปาร์ค แจบอม แล้วก็ตีมือหนาแสนซุกซนของแทคยอนที่กำลังจะลักลอบเข้าไปในเสื้อยืดของตัวเอง

"นี่ไม่เอาน่าแทค รอบนี้ไม่ขอทำได้ไหม" เอ่ยว่าแทคยอนก็เลยทำหน้าหงอยหางลู่หูตกใส่ซะเลย

"ทำไมล่ะเจย์ นายไม่คิดถึงสัมผัสของฉันบ้างเหรอ ฉันคิดถึงนายนะ เงี๊ยว" ร้องอ้อนเป็นแมวแล้วก็เอาแก้มถูเอวบางที่กล้ามเริ่มฟ่อเพราะมัวจิตตกเรื่องของแทคยอน

"คิดถึงสิ ฉันก็เป็นผู้ชายนะ แต่ว่าถ้าทำก็จะเสียเวลาที่มองหน้านายแบบนี้ไปน่ะสิ" ว่าอย่างขัดเขินแล้วก็เอียงหน้าที่แก้มแดงก่ำหลบไปอีกทาง ท่าทางที่ทำมันน่ารักมากจนแทคยอนขอยอมแพ้ทุกอย่าง เจอแจบอมโหมดน่ารักแล้วยอมพ่ายแพ้หมดทุกสิ่งจริง ๆ
ซบหน้าลงกับเอวบาง ใช้จมูกโด่งของตัวเองกดลงสัมผัสกลิ่นหอม ๆ ก่อนจะลากขึ้นมาถึงแผงอกของแจบอม

"อ่อ ใช่สิ นายยังติดฉันอยู่นะแทคยอน ครั้งล่าสุดเนี่ย นายทำอะไรกับฉันไว้หะ ไอ้ตัวดี" ว่าแล้วก็ดึงแก้มตอบ ๆ ของแทคยอนเป็นการลงโทษแบบไม่จริงจังนัก แต่แทคยอนแทนที่จะทำหน้าเมี๊ยวอ้อนเอาตัวรอดเหมือนเคย ดวงตาทรงอัลมอนด์คู่โตนั้นทอประกายเศร้าหมอง จับมือบางของแจบอมที่แนบแก้มตัวเองอยู่เอาไว้

"เรื่องนั้นฉันขอโทษนายจริง ๆ นะเจย์ ฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะทำอะไรแบบนั้น ตอนนั้นฉันเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ ฉันกอดนายมาตั้งกี่ครั้ง แม้แต่ครั้งแรกของเรานายก็ยังไม่กลัวฉันเท่าคืนนั้นเลย ฉันจะไม่แก้ตัวอะไรทั้งนั้นเพราะสิ่งที่ฉันทำมันเลวร้ายมากจริง ๆ ฉันแค่หวังว่านายจะอภัยให้ฉัน ทุบตีฉันเอาคืนยังไงก็ได้" ว่าแล้วก็จับมือคู่เล็กให้ตีลงบนแก้มตัวเอง แจบอมฝืนมือตัวเองไว้แล้วดึงแก้มแทคยอนอีกครั้ง

"บ้าน่าแทค คืนนั้นฉันไม่ได้โกรธนายเลยนะ แต่มัน..ก็น่ากลัวจริงนั่นแหละ" เอ่ยพูดถึงคืนนั้นด้วยเสียงที่แผ่วเบาลง ตาเรียวที่จ้องโฉบเฉี่ยวอย่างมั่นใจก็หลบไปอีกทางจนแทคยอนยิ่งรู้สึกผิดขึ้นไปใหญ่

"แต่ฉันเข้าใจนายนะแทค นายไม่ผิดหรอก ฉันสิโรคจิตยิ่งกว่าอีกที่นายมาปล้ำฉันชัด ๆ ฉันยังรู้สึกดีใจเลยที่ได้เจอนาย ถ้านายไม่บ้าบิ่นแบบนั้นจะใช่แทคยอนของฉันไหมล่ะ" ว่าแล้วก็อมยิ้มอย่างน่ารัก มือขาวลูบแก้มแทคยอนอย่างเนิบช้า

"นายอาจจะทำอะไรบ้าบอมากมายนะแทคยอน ฉันไม่ว่านายหรอก เพราะนายเองก็ไม่เคยว่าฉันเหมือนกัน เพราะเราบ้าบอพอกันไงเราถึงได้อยู่ด้วยกันแบบนี้" วาดยิ้มอ่อนโยนอย่างใจดีแบบที่ไม่เหมาะสมกับเป็นปาร์ค แจบอมเท่าไหร่เลยแต่ก็ทำให้แทคยอนหัวใจพองโตอย่างมีความสุขได้ไม่น้อยเลย

"แต่ฉันก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีนะเจย์ เอางี้ ฉันให้นายลงโทษใบหน้าหล่อ ๆ ของฉันได้ตามต้องการเลยเพื่อเป็นการแก้แค้น" ว่าแล้วก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ๆ แล้วก็หลับตาปี๋ใส่อย่างกับสาวน้อยกลัวโดนแกล้ง แจบอมหลุดยิ้มแล้วก็ส่ายหัวกับตัวเอง
 
ถ้าวันไหนแทคยอนมีสติครบถ้วน วันนั้นแทคยอนก็คงจะกลายเป็นคนที่ดีเกินไปสำหรับคนอย่างเขามากกว่านี้อีกสินะ
แล้วถ้าแทคยอนมีสติมากกว่านี้ เขาก็คงไม่รักไอ้แมวบ้านี่เท่านี้หรอก

"โอเค ถ้านายยืนยันจะขอบทลงโทษ ฉันก็จะจัดให้นายนะแทค" พูดด้วยเสียงเหี้ยมเกรียมแล้วก็หักนิ้วจนเสียงดังกรอบแกรบสร้างความหลอนให้กับแทคยอนไม่น้อยและเมื่อมืออุ่นของเจย์แตะลงบนหน้าแทคยอนก็ยิ่งหลับตาปี๋เสียกว่าเก่า สัมผัสอุ่นของแจบอมจับลงที่แก้มทั้งสองข้างแล้วก็ลูบขึ้นไปจนใกล้กับเปลือกตาโต

หรือแจบอมจะควักตาเขาแก้แค้นกัน โอ้ เจย์จ๋า ถ้าสามีตาบอดแล้วใครจะคอยเลี้ยงเจย์ล่ะคนดี โว้วโฮวววว

สัมผัสอุ่นลูบไล้ไปมาบนหน้าผากที่ขมวดจนย่นและไล่ลงมาตามหางตาที่หลับปี๋จนย่นไปหมดไปลูบแผ่วเบาจนแทคยอนค่อย ๆ ผ่อนคลายจนรอยย่นพวกนั้นเรียบตึงขึ้น

"จงรักแต่ปาร์ค แจบอมตลอดไป" เสียงเล็ก ๆ เหมือนกับเสียงเด็กผู้ชายดังขึ้นก่อนจะกดจูบลงไปบนหน้าผากของแทคยอนแผ่วเบาแต่ก็เนิบช้าอย่างไม่รีบร้อน ตาโตค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองก็เห็นใบหน้าขาวของแจบอมที่กำลังจ้องมองหน้าตัวเองลอยอยู่ตรงหน้า

"ฉันลงโทษนายแล้วนะแทค ฉันสาปนายให้รักได้แต่ฉันคนเดียว ถ้าวันไหนนายฝ่าฝืนคำสาปของฉันล่ะก็ โดนดีแน่" วาดยิ้มร้ายแล้วก็ดีดหน้าผากกว้างไม่แรกนักไปหนึ่งที พร้อมหัวเราะคิกคักปิดท้ายเสียด้วย 

"ฉันรักนายจังเลย แจบอม" จู่ ๆ ก็พูดออกมาหน้าตาเฉย ฟังแล้วแจบอมก็หน้าแดงแปร๊ดคนที่บอกว่าอยากจะมองหน้านานเลยกลายเป็นฝ่ายหลบหน้าหนีไปเสียเอง

"บอกรักฉันบ้างสิ เจย์" อ้อน และอ้อน และอ้อนเท่านั้นแหละอค แทคยอน

"ไม่เอา ฉันไม่ได้หน้าด้านเหมือนนายนะ" ส่วนคนเขินก็กลิ้งหนีสัมผัสคนขี้อ้อนที่ซุกไซร้เข้าหาตัวเองเป็นการใหญ่

"แต่ฉันอยากได้ยินจริง ๆ นี่นา เจย์" กระพริบตาโตใส่อย่างแอ๊บแบ๊วใจขาดดิ้น 

"ก็ได้ แต่ฉันจะพูดเบานะนายต้องตั้งใจฟังล่ะ" ว่าแล้วคนฟังก็ทำตาโตจ้องมองใบหน้าขาวน่ารัก ๆ ของแจบอมอย่างลุ้นระทึกและรอฟังอย่างตั้งใจ เพราะแจบอมก่อกวนกันหรือตั้งใจไว้แต่แรกแล้วก็ไม่รัก พอริมฝีปากเจ่อแดงขยับเอ่ยพูดแล้วมันถึงได้เบาแสนเบาจนเหมือนแจบอมกำลังขยับปากเฉย ๆ เพียงเท่านั้น

"เจย์ ฉันไม่ได้ยินเลย"

"ขยับเข้ามาใกล้ ๆ อีกสิจะได้ได้ยิน"พอได้ฟังคำแนะนำแล้วแทคยอนก็ไม่รอรีที่จะขยับเข้ามาใกล้ ใกล้ทันที

แจบอมขยับปากพูดอีกครั้งแต่แทคยอนก็ยังไม่ได้ยิน คนตัวโตจึงได้ขยับตัวเข้ามาใกล้มากขึ้นอีกนิด

แจบอมขยับพูดออกมาอีกครั้งในความดังที่เท่าเดิม แทคยอนเริ่มได้ยินแล้วล่ะแต่มันก็ยังไม่ชัดพอ ก็เลยขอขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกนิดนึง เพื่อให้ได้ยินชัด ๆ

แล้วพอขยับเข้ามาจนใกล้จนห่างเพียงชั่วลมหายใจระหว่างปลายจมูกที่พ่นลมหายใจอุ่นละมุนออกมาล้อสัมผัสเหนือริมฝีปากนุ่มของกันและกัน เมื่อแจบอมขยับริมฝีปากพูดอีกครั้งถ้อยคำที่เปล่งเสียงออกมาจึงดังมากพอที่คนอยากและคนที่พูดให้ฟังจะได้ยินมันพร้อม ๆ กัน

"ฉันรักนาย อค แทคยอน" และเมื่อแจบอมขยับริมฝีปากพูดอีกครั้ง แทคยอนขยับตัวเข้ามาใกล้อีกนิด จนผิวสัมผัสนิ่ม ๆของกลีบปากทั้งสองนั้นแนบประสานและหยอกล้อกันและกันอย่างที่ใจของทั้งคู่อยากจะทำ

ถึงแม้ว่าจะไม่อาจหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้ได้อย่างที่อยากทำ แต่พวกเขาก็จะใช้ทุกวินาทีที่มีอยู่ให้คุ้มค่าอย่างที่สุด
พวกเขาเชื่อเช่นนั้นจริง ๆ


"ว๊ากกกก แทคยอน ห้ามล้วงนะ อค แทคยอนนนนนน"
...................

07.59  
โตเกียว ญี่ปุ่น

เพราะเสียงที่ดังก้องขึ้นมาจากภายนอกนั่นเองจึงทำให้คนที่กำลังนอนหลับอย่างมีความสุขค่อยๆ รู้สึกตัวแล้วก็ล