{2PM}In the End [KW/TJ/CNN]

posted on 10 Dec 2013 19:49 by far-far-always in ChanNuneoFiction, KhunWooFiction, TaecJayFiction directory Fiction, Entertainment, Asian

Title ::In the End เลือด ร้าย ล่า รัก  
Couple ::  KhunWoo,TaecJay,ChanHo,OneDay

Writer :: LoveMe

;romantic killer
Song :: In the end - Linkin park

In the End 

สุดท้ายในตอนจบ ..สิ่งใดจะเหลืออยู่

 


  

Wound

 

"เจ็บเหรอ"คำถามที่ดูเหมือนไม่ต้องการเอาคำตอบถามซ้ำ พร้อมคมมีดที่กรีดลงบนข้อมือขาวจนเลือดสีแดงข้นไหลนองออกมา

 

"เจ็บครับ พี่ผมเจ็บ"น้ำตาไหลเป็นสายเปื้อนสองแก้มสองขาว พยายามชักมือกลับหากไร้ผลข้อมือบางถูกเกาะกุมแน่น เลือดสีแดงสดยังไหลออกมาจากปากแผลที่ถูกกดคมมีดลงเพิ่มขึ้น

 

"เจ็บมากใช่ไหม เจ็บเหมือนจะตายเลยใช่ไหม"เสียงกร้าวถามพร้อมกับเหวี่ยงข้อมือทิ้ง   เอื้อมฝ่ามือที่ชุ่มเลือดมาจับบนเรือนหน้าขาว รอยเลือดของตัวเองเปื้อนเปอะทั่วกรอบหน้าขาวที่พยักหน้าทั้งน้ำตาว่าตัวเองเจ็บแค่ไหน

 

"ดี เจ็บอย่างนั้นแหละดีแล้ว"มือที่บีบดวงหน้าขาวเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่ใยดี ถอยมานั่งอยู่บนเก้าอี้ขาวใกล้ๆ จ้องมองเลือดแดงสดที่ไหลรินจากข้อมือขาวตรงหน้า ยิ้มแสยะพลางหยิบบุหรี่มียี่ห้อขึ้นมาจุดคาบไว้

 

"ความเจ็บปวดของแกไม่มีใครสนใจหรอก รู้ไหม"เรียวปากใต้หนวดเขียวครึ้มพ่นควันขาวกระบวนการสุดท้ายของสารพิษออกมาเอ่ยถามร่างบางที่นั่งตัวซีดสั่นเทาทั้งความกลัวและเพราะเสียเลือดไปมากตรงหน้า ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำใสหวาดมองอย่างระแวงและตื่นกลัว

 

"ฉันถามว่ารู้ไหม!"เสียงตวาดที่ดังขึ้น ทำให้ร่างบางยิ่งสั่นเทาและด้วยหดเกร็งด้วยความกลัวกว่าเดิม

 

"ระ ระ รู้ รู้ ค.. ค.. ครับ"เสียงสั่นที่เอ่ยบอกทำให้เรียวปากในหนวดครึ้มยิ้มอย่างพอใจ ก่อนสูดปลายบุหรี่รับสายพิษลงปอดไปอีกครั้ง

 

"ดี แกมันไร้ค่าเข้าใจไหม"คำถามที่ถูกถามพร้อมควันขาวที่ลอยออกมาอีกครั้ง

 

"ผ.. ผ.. ผม มันไร้ค่า"

 

"ใช่ แกมันไม่มีค่า ไม่มีใครต้องการ แกดูข้อมือแกสิ"มือหนาที่บรรจงสร้างรอยแผลและเลือดลงบนข้อมือขาว คว้ากลับขึ้นมาจับข้อมือที่แดงโชกด้วยเลือดแดงให้เจ้าของดูให้เต็มตา

 

"..จ ..จ..เจ็บ"เสียงเอ่ยสั่นเมื่อข้อมือโดนบิดหงายขึ้น เลือดที่ยังไหลอยู่ยิ่งทะลักออกมามากขึ้น

 

"ฉันบอกว่าความเจ็บของแกมันไม่มีค่า แกดูนี่ ดูเลือดของแกที่ไหล มันสกปรก มันไร้ค่า  มันเป็นขยะ"มือหนาบิดหมุนแขนเรียวจนน้ำตาร้อนไหลพรากพอๆกับเลือดที่นองเนืองมากขึ้น ก่อนจะเหวี่ยงสะบัดข้อมือเล็กลงกับพื้น นั่งลงมองร่างบางที่สั่นเทาจากที่เดิมด้วยรอยยิ้ม

 

"เหมือนแก"

 

"มะ ม.. เหมือน ผม"

 

"ใช่เหมือนแก แกมันเป็นขยะ แกมันไร้ค่า  เข้าใจไหมไร้ค่า "

 

"ผ.. ผ..ผมมันไร้ค่า"นิ้วที่คีบบุหรี่อยู่ดีดทิ้งอย่างไม่สนใจว่าจะเป็นเหตุแห่งเพลิงไหม้หรือเปล่าไปด้านหลัง แล้วควานหยิบของในกระเป๋าออกมายื่นให้ร่างที่สั่นเทาอยู่เห็นชัดๆ

 

"แกเห็นนี่ไหม แกดูให้ดีๆ แกดูรูปให้ดีๆแกคิดว่ามันเป็นยังไง"ภาพถูกยื่นมาตรงหน้ามือหนาคว้าเข้าที่คอบางเพื่อให้จ้องมองภาพในมือให้เต็มๆตา

 

"ด... ด...ดูดี"เสียงตอบอย่างหวาดๆ ตาที่เต้นระริกเพราะความกลัวยังคงจ้องไปที่ภาพตรงหน้าเหมือนเดิม

 

"ใช่ดูดี และมันนี่แหละที่ทำให้แกไร้ค่า มันเป็นคนทำให้แกไร้ค่า ดูให้เต็มตา มันนี่แหละ"มือที่คว้าคอเล็กไว้กดลงตรงต้นคอให้จ้องมองภาพอีกครั้ง

 

"ข.. เขา เหรอ"

 

"ใช่ มันนี่แหละ ที่ทำให้แกไร้ค่าแจบอม มันนี่แหละ"ตาใสที่เต็มไปด้วยน้ำตายังคงจ้องอยู่ที่ภาพตรงหน้าอีกครั้งพร้อมกับข้อความที่รับฟัง

 

"แกควรจะทำยังไงกับมัน แจบอม ทำยังไง"ตาคู่เดิมมองสลับภาพในมือกับคนถือไปมาอย่างสับสน

 

"ทำ...."

 

"ทำอะไรรู้ไหม ฆ่ามันไงล่ะแจบอม ทำให้มันเจ็บปวด ฆ่ามัน"เสียงกระซิบแนบชิดใบหูจากปากที่ซ่อนในหนวดเขียวครึ้มดังขึ้นแผ่วๆ ซ้ำๆราวย้ำบอก แจบอมมองภาพตรงหน้าอีกครั้ง มือเรียวควานไปที่ใบมีดคมอาบเลือดแดงของตัวเองที่วางนิ่งอยู่ใกล้ๆขึ้นมา

 

"ฆ..ฆ....ฆ่า ..ฆ่า มัน"

 

"ใช่ ฆ่ามัน"เสียงหัวเราะอย่างพอใจดังขึ้นเมื่อข้อมือขาวเล็กอีกข้างที่ไร้รอยแผลกำมีดไว้ในมือแน่นแล้วกรีดแทงรูปตรงหน้าจนทะลุ

 

"ใช่แล้ว ฆ่ามันแจบอม ฆ่ามัน ฆ่าอค แทคยอน ฆ่ามัน ฮ่า ฮ่า ฆ่ามัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า"เสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งดังขึ้นซ้ำจากเรียวปากใต้หนวดครึ้มที่จ้องมองรูปใบหน้าอันงดงามราวปฏิมากรรมที่ถูกกรีดแทงซ้ำๆ

 

...............

5 ปีต่อมา

 

"นี่ไม่สนใจจะคุยด้วยกันหน่อยเหรอ"เสียงเรียกที่เต็มไปด้วยกลิ่นคว้างเหม็นหึ่งของแอลกอฮอล์ ไม่ได้ทำให้ดวงหน้าขาวที่กำลังเหม่อมองไปนอกหน้าต่างหันมาสนใจ

 

"เน่ ไอ้น้องพี่คุยด้วยทำไมไม่หันมาหะ หยิ่งเหรอไงวะ"เสียงตวาดของคนที่ขาดสติเพราะน้ำเมาไม่ได้ทำให้สายตาเหม่อลอยสนใจอะไร ยังคงนั่งนิ่งเหมือนเดิม คนถามเริ่มหงุดหงิดเอื้อมมือมาหมายจะทำร้ายแต่เพื่อนร่วมงานเอ่ยเตือนก่อน

 

"นั่นมันเด็กใหม่เจ้านายนะเว้ย มึงอยากตายหรือไงวะ ไอ้จินอุล"เสียงเตือนทำให้คนขี้เมาสบถพืดอย่างเซ็งก่อนจะหลับตาหนีไปเพราะรู้ตัวดีว่าเจ้านายเขา ลี คังวอน เจ้าพ่อยาและเรื่องต่ำทรามผิดกฎหมายที่แฝงกายอยู่ใต้หน้ากากนักธุรกิจอันดับต้นๆของประเทศนั้นน่ากลัวแค่ไหน   เหลือไว้เพียงเพื่อนอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆร่างบางขาวที่ยังคงเหม่อลอยเหมือนเดิม

 

...สวยหวาน น่ารัก..ยอมรับเลยที่เห็นครั้งแรกตอนไปรับจากคลับประจำของเจ้านายเมื่อตอนเย็นนั้นก็รู้สึกสะดุดตาในเด็กใหม่ของนายคนนี้ แม้จะแต่งตัวด้วยชุดสูทธรรมดาๆไม่ได้แตกต่างไปจากบอดีการ์ดอะไรอย่างเขา เพียงแต่สูทเด็กใหม่คนนี้เป็นสีขาว และงานของเด็กคนนี้ก็ไม่ใช่บอดีการ์ดอย่างเขาด้วย  ..ห่างกันลิบลับ

 

สูทขาวขับผิวขาวให้ดูเด่นขึ้น ดวงตาคมเฉี่ยวที่มองเหม่อลอยแต่ก็สะกดให้สายตาจดจ้องอยู่ได้  ริมฝีปากสีชมพูอิ่มราวกลีบกุหลาบ องค์ประกอบอันลงตัวที่ขับดันใบหน้านี้ให้ ดูสวยน่ารัก

 

หน้าตาน่ารักน่าถนอม ..แต่เสียดายไม่ชอบยิ้ม

 

"เจ้านายชอบคนคุยเก่งๆนะ เงียบแบบนี้จะดีเหรอ"เอ่ยถามเหมือนชวนคุยแต่ก็เหมือนเดิม ดวงหน้าหวานยังคงเหม่อลอยไปนอกรถอย่างไม่สนใจจะตอบ จนตัวรถเคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ใหญ่

รถหยุดนิ่งเพราะถึงจุดหมาย ร่างบางถึงได้ถอนสายตาจากนอกตัวรถออกมา  เอื้อมจับมือหนาที่ช่วยประครองให้ลุกออกจากรถเบามือ สายตาคมอดลอบมองที่ข้อมือของคนที่เอื้อมจับมาไม่ได้

 

..แผลเป็นตรงข้อมือ มีมากมายหลายรอยที่โผล่พ้นแขนเสื้ออกมา.. ชายหนุ่มเหลือบตาขึ้นมองใบหน้าหวานเฉยชาอีกครั้งอย่างตกใจ

 

"คุณ ..แผล เอ่อ คุณคงไม่อยากบอกผมหรอก .."เขาเลือกที่จะเก็บคำเหล่านั้นไว้ในหัวเหมือนเดิมดีกว่าที่จะไปถามขุดคุ้ยอดีตของคนตรงหน้า

 

"เจ้านายให้คุณขึ้นไปรอข้างบน เชิญครับ"ชายหนุ่มเอ่ยโค้งนำร่างบางให้เดินตามมาในตัวบ้านที่ใหญ่โตโอ่อ่า และเดินตามขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงประตูบานใหญ่ที่ชั้นบน

 

"เอ่อ ..โชคดีนะครับ"เขาเองก็ไม่รู้จะเอ่ยบอกอะไรร่างบางตรงหน้าดี เพราะรู้อยู่แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อเจ้านายมาถึง เลยแค่เอ่ยพูดไปขณะที่มือก็เปิดประตูกว้างให้ร่างบางเดินเข้าไปในห้องนอน ที่หรูหราไม่แพ้ตัวบ้าน

 

"ผมไปก่อนนะครับ"

 

"ที่คุณถามเมื่อกี๊..."เสียงเอ่ยเรียกของร่างบางทำให้เขาชะงักเท้าหันกลับมามอง ตาคู่สวยเฉี่ยวตวัดหันมาจ้องมองมาที่เขานิ่งๆหากแต่ก็ยังไร้ซึ่งความรู้สึกหรือรอยยิ้ม..เสียดายแทนโลกใบนี้ที่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้า

 

"ค...ครับ"

 

"ที่คุณถามเมื่อกี๊ ผมมาเพื่อมีเซ็ก ไม่ได้มาเพื่อคุย"พูดจบประตูห้องนอนก็ปิดลง ทิ้งไว้เพียงชายหนุ่มที่ยืนตะลึงหน้าร้อนผ่าวไร้สาเหตุอยู่ตรงนั้นเท่านั้น

......................................

 

"ตอนนี้ทั้งวงการธุรกิจกำลังสั่นคลอน เนื่องจากการจากไปอย่างกะทันหันของประธานลี คังวอนที่เสียชีวิตลงเมื่อช่วงหัวค่ำมานี้ ทางครอบครัวและคนใกล้ชิดยังไม่ออกมาเปิดเผยอะไรถึงสาเหตุการเสียชีวิต แต่ทางสายข่าวได้รายงานมาว่าท่านประธานลี คังวอน ถูกสังหารตายในห้องพักส่วนตัวที่คฤหาสน์ลี  ท่ามกลางหน่วยอารักขามากมาย  แม้ว่าจะไม่ได้รับการยืนยันจากคนใกล้ชิด แต่ความน่าเชื่อถือของข่าวนี้ก็มีอยู่สูง  ทางตำรวจกำลังพยายา..."เสียงโทรทัศน์ตรงหน้าถูกดับอย่างไม่สนใจจะฟังนัก  ร่างโปร่งบางลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่หันไปทางทีวีมุมห้อง เดินนำรูปในมือไปแปะที่ข้างฝาเพิ่มอีกรูป ท่ามกลางรูปมากมายที่วางกระจายอยู่เต็มผนังไปหมด

 

รูปมากมาย ...แต่คนๆเดียว

 

คนๆเดียวกันในทุกๆรูปที่ถูกถ่ายทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ แต่ส่วนใหญ่เป็นรูปที่คนโดนถ่ายไม่ยินยอมนักเพราะเป็นรูปจากมุมมองระยะไกลทั้งสิ้น สายตาเลื่อนลอยจ้องไปในแต่ละรูปกวาดดูอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาหลุบลงมองที่ข้อมือตัวเอง รอยแผลเป็นอีกหลายรอยยังคงปรากฏชัดท่ามกลางรอยขีดจางที่เริ่มหายจำนวนมากมาย มือเรียวอีกข้างอดยกขึ้นไล้เบาๆไม่ได้ ..มือบางชะงักทันทีที่แตะโดนแผล ..เจ็บ

 

ไม่ว่านานแค่ไหนก็ยังเจ็บ..ต่อให้แผลสมานจนหายไปหมดเขาก็ยังเจ็บ

..ยังคงรู้สึกเจ็บ

 

ความเจ็บที่ไร้ค่า ....ของคนไร้ค่า

 

"ผม มัน ไร้ ค่า"ริมฝีปากบางเอ่ยพึมพำตาจ้องมองที่รูปนับสิบนับร้อยบนผนัง ดวงตาเหม่อลอยจ้องไปที่รูปตรงหน้าพร้อมมีดในมือที่ค่อยๆกรีดจนใบหน้าในรูปเหวอะหวะ

 

"แทค..ยอน"ตาเหม่อลอยจ้องผ่านรูปที่ไร้ใบหน้าตรงหน้า มือบางแตะเบาๆที่ช่องว่างเพราะรอยกรีด

 

"ตาย...."

.

.

.

TBC

 

นี่คือเรื่องยาวเรื่องที่สองที่จะอัพลงที่นี่นะคะ

 

ไปกรุที่เก็บฟิคอีกมากมายของLoveMe

 

Comment

Comment:

Tweet

LoveMe [KW&CNN&TJ&Jun.K] View my profile

_______

Recommend