[FIC-KW/CNN]Play back แย่ง #3

posted on 18 Apr 2014 18:58 by far-far-always in KhunWooFiction

title :: Play back แย่ง
chapter ::3 สิ่งที่เอากลับคืนมาไม่ได้
couple ::KW CNN ft.TJ
talk :: อยากแต่ง แก้เครียด (หรือจะเครียดกว่าเดิมก็ไม่รุ้ –*)

 

เรื่องนี้กำลังเปิดรวมเล่มนะคะ

พิมพ์รอบนี้รอบเดียวไม่มีรีปรินต์

ใครสนใจ จิ้มไปสั่งได้ค่ะ

ฟอร์มสั่งฟิคCNN/KW เรื่องPhysical affection และPlay back

สิ่งที่เอากลับคืนมาไม่ได้

 

ถ้าเปรียบช่วงเวลาขึ้นปีใหม่เป็นเวลา แห่งความสุข

..มีใครเคยคิดที่จะถามปีเก่าที่กำลัง จะถูกละทิ้งไปบ้างว่ารู้สึกเช่นไร

 

 

เสียงประตูเปิดเข้ามาอย่างแรงจนบาน ประตูกระแทกกับกำแพงห้องเสียงดัง  ดวงตาคมมองกราดไป ทั่วบริเวณห้อง สิ่งแปลกปลอมแรกที่เห็นคือรองเท้าผ้าใบคู่เล็ก นิชคุณก้มลงหยิบมันขึ้นมา พลางเดินมานั่งลงบนโซฟาอีกตัวที่ไม่ได้เต็มไปด้วยคราบความใคร่ของเขากับใคร อีกคนที่ยังไม่ถูกกำจัด

 

มือหนาโยนถุงยาและรองเท้าผ้าใบทิ้งลง บนโต๊ะที่กั้นขวางโซฟาทั้งสองตัวเอาไว้

 

ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มเย้ยหยันเมื่อ จ้องมองลงไปที่โซฟาตัวตรงข้าม ภาพเมื่อคืนที่จาง อูยองกรีดร้องขอร้องเขาให้ยุติการกระทำทุกอย่างลงอย่างน่าสงสารก่อนที่ เปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานที่เรียกแต่ชื่อเขาและเร่งเร้าขอสัมผัสอยู่เรื่อยๆ ยังเด่นชัดอยู่ในความทรงจำ

 

ตอนแรกเขาไม่ได้คิดที่จะทำถึงขนาดนั้น ..แต่พอยิ่งคิดแล้วมันก็ยิ่งรู้สึกแค้น

ทั้งๆที่เขาไว้ใจ แต่อูยองกับมาทำแบบนี้กับเขา

 

ทรยศ..หักหลังกันซึ่งๆหน้า

 

เขาไม่เคยคิดว่าจาง อูยองจะเป็นคนแบบนี้ ทั้งๆที่เป็นรุ่นน้องที่น่ารักและเขาก็ไว้ใจอูยองมาก …แต่อูยองกับใช้เขาเพื่อเข้าใกล้จุนโฮ แล้วใช้ไอ้ชานซองบ้าอะไรนั่นมาเป็นตัวล่อ เพื่อขโมยจุนโฮไปจากเขา

 

เขาอาจจะเป็นคนที่ดีแสนดีของทุกคน ..แต่เขาไม่ใช่คนโง่

เขาไม่ชอบที่ตัวเองกำลังถูกหลอกแบบนี้

 

 

 

 

เขาไม่ชอบที่จาง อูยองสนใจจุนโฮ

 

 

 

 

นายจะต้องเสียใจยิ่งกว่าเรื่องเมื่อ คืนนี้อีกหลายเท่าจาง อูยอง

ฉันนี่แหละที่ทำให้นายรู้ว่าเทวดาที่ เฆ่นฆ่ามนุษย์เวลาอยู่ในนรกมันเป็นยังไง

 

นิชคุณหัวเราะหึขึ้นจมูก  ดวงตาที่แววโรจน์ด้วยประกายความร้ายกาจมองดูถุงยาที่เขา ออกไปหามาให้อูยอง ..ทั้งๆที่คิดว่าเขาจะคุยให้รู้เรื่องและทำแผลดูแลให้จากเรื่องเมื่อคืน แต่อูยองก็หนีเขาไปเอง

 

อย่าหาว่าเขาใจร้ายก็แล้วกัน

 

“คนแบบนั้นห่วงไปก็เสียเวลาเปล่า”มือ หนาปัดถุงยาจนมันทิ้งตัวลงบนพื้นพรม ..ไม่ห่างไกลจากหมวกสีอ่อนที่อูยองสวมใส่มาเมื่อคืน ร่างสูงของเจ้าห้องยืดตัวจนสุดความสูง เดินผ่านเสื้อนอกของอูยองไปและลงรอยเท้าเยียบย่ำลงบนนั้นราวกับว่ามองไม่เห็น

 

 

หากดวงตาของนิชคุณไม่ได้เบลอบอดเต็มไป ด้วยความหึงหวงเครียดแค้น เขาคงพอที่จะชิ้นส่วนเสื้อผ้าของอูยองที่กระจัดกระจายอยู่เกลื่อนกลาด ..แจ้งชัดเจนถึงความโหดร้ายของเหตุการณ์เมื่อคืนที่อูยองได้พบเจอ

..และหากนิชคุณจะใส่ใจอีกสักนิด ..คงเห็นว่าคราบที่ทิ้งลงบนโซฟาหนังเนื้อดีจนด่างพร้อยนั้น  ..ส่วนหนึ่งของมันคือคราบเลือดและหยาดน้ำตาที่กลั่นกรองและรินไหลมาจากเด็กชายที่ชื่อจาง อูยอง  คนที่รักนิชคุณมากกว่าใคร

 

 

……

 

 

“… พี่เจย์”เสียงสั่นเรียกหาคนเป็นเป็นพี่ทันทีที่แทคยอนอุ้มเจ้าตัวเข้ามา แจบอมที่นั่งไม่ติดอยู่ก่อนแล้ว รีบถลาเข้ามาหาอูยองทันที

 

“อูยอง อูยอง นายเป็นอะไรมากไหม  ใคร ใครมันทำนาย อูยอง”เสียงใสห้าวละล่ะละลักเอ่ยถามแทบทันที มือบางจับกำมือขาวของคนแก้มป่องไว้

 

“อุ้มอูยองมาวางบนเตียงนี่ แทค”เสียงใสเอ่ยสั่ง คิ้วม่นขมวดเครียดจนแทคยอนเองอดจะร้อนใจด้วยไม่ได้ ..นำร่างอูยองไปวางไว้ในที่ๆเจ้าของห้องร่วมต้องการทันที

 

“พี่เจย์ ฮึก พี่เจย์ พี่เจย์”

 

“อูยอง ไม่เป็นไรนะ อูยอง ไม่เป็นไรนะ”คนบอบช้ำถลากอดคนที่นั่งลงข้างๆทันทีทันใด ราวกับต้องการไออุ่นและความเชื่อใจอย่างเร่งด่วน  เเจบอมกอดตอบน้องรักที่กำลังหวาดหวั่นสุดตรงหน้าแน่น ลูบหลังปลอบโยนไปมา

 

“ฮึก ..พี่เจย์ ..ฮืออ”อูยองไม่พูดสิ่งอื่นได้นอกจาก เรียกชื่อของแจบอมออกมาเป็นพักๆ  ระหว่างการร้องไห้ที่เจ้าตัวซุกหน้าไปกับไหล่ของแจบอม ..แจบอมเองก็ยังไม่กล้า และไม่อยากถามน้องตอนนี้

 

อูยองบอบช้ำจนเขาเจ็บแปลบไปทั้งหัวใจ

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงร่างของอูยองก็ เริ่มค่อยๆ หลับลงเพราะอะไรหลายๆอย่าง ทั้งความอ่อนล้าและฤทธิ์ยาที่แจบอมบังคับให้ทาน แทคยอนเข้าช่วยแจบอมจัดแจงให้น้องชายคนรักนอนได้สบายที่สุด

 

แจบอมยกผ้าขึ้นถึงต้นคอขาวที่ยังปรากฏ รอยแดงที่ไม่ได้เกิดจากรอยครูดไม้ชัดเจนอยู่  มือบาง บีบมือเล็กของอูยองไว้แน่นให้อูยองรู้สึกสบายใจ สายตาเฉี่ยวกำลังเคล้าไปด้วยรอยปัญหา หลายความรู้สึกที่วิ่งไปมา ..ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด ทั้งแค้นแทนน้อง ทั้งรักน้อง ทั้งโมโห ..ทั้งพอจะเดาทางอะไรออกจากตำแหน่งที่ให้ไปรับตัวอูยองมา  ..หลาย อย่างที่ต้องถามเจ้าตัวให้ได้อีกที

 

สัมผัสอุ่นแตะลงบนหัวไหล่บางที่ไม่ใช่ แหล่งพักพิงของคนแก้มช้ำ ก่อนบีบเบาๆเป็นแรงใจให้

แจบอมเงยหน้าขึ้นมองแทคยอน ที่ยืนอยู่ข้างหลัง สายตาบนห่วงที่ทอแสงมาทำให้แจบอมคลี่ยิ้มออกมาได้บ้าง คิ้วที่ขมวดเเน่นคลายออกก่อนลงเคลียแก้มแนบลงบนมือหนาบนไหล่เบาๆ

 

“..แทค”เจย์เงยหน้ากลับขึ้นมามองแทค ยอนที่ยังคงยิ้มนิ่มอยู่ให้ไม่คลาย เสียงใสแฝงความกังวลอีกอย่างเอาไว้ แทคยอนคลี่ยิ้มกว้างกว่าเดิม

 

“ไม่เป็นไรหรอกเจย์ …แทคโทรไปยกเลิกที่ร้านแล้วล่ะ”มือหนาลูบผมนิ่มของแจบอมเบาๆ

 

“ทั้งๆที่สัญญาด้วยแล้วแท้ ๆ…ว่าจะทำให้วันนี้เป็นพิเศษของนายกว่าวันเกิดปกติทุกๆปี ขอโทษนะ”เสียงคนตัวเล็กที่เศร้าและไหวหวั่นแบบที่ปกติไม่เคยจะได้ฟัง ทำเอาแทคยอนคลี่ยิ้มออกมาอีก

 

“ตอนนี้เรื่องของอูยองสำคัญกว่าวัน เกิดแทคอยู่แล้วล่ะ”

“ขอบคุณนะแทค”

 

“ขอบคุณทำไม อูยองก็น้องแทคเหมือนกันนะ”

 

“แทค ..อูยองเป็นแบบนี้เจย์ไม่สบายใจเลย ..ใครมันทำน้องเจย์ แทคใครมันทำน้องเจย์ ..ถ้ารู้นะ เจย์จะ …”เสียงสั่นพร่าร้อนใจของแจบอมชะงักลงเมื่อ ความอบอุ่นของวงแขนกว้างเข้าโอบกอดรอบหัวไหล่

 

“เห็นนายเครียดแบบนี้ ฉันก็ไม่สบายใจเหมือนกันนะเจย์”คางของแทคยอน เกยลงบนหัวไหล่เล็ก มืออีกข้างเข้ากอดรอบเอวบาง

 

“นายยิ่งเป็นพวกคิดอะไรมากๆ ไม่ค่อยจะได้อยู่”

 

“นายหาว่าฉันไม่มีสมองเหรอหะ อค แทคยอน” เสียงทุ้มหัวเราะเบาๆ เหมือนเห็นว่าคนที่กำลังเครียดหนักเมื่อกี๊ แหวเสียงใสออกมาได้

 

“เปล่าซะหน่อย ฉันกลัวนายจะไม่สบายต่างหากล่ะเจย์”คำตอบของแทคยอน แจบอมยิ้มละไมออกมา เอนตัวลงซบความอบอุ่นจากข้างหลัง เพราะแทคยอนคุกเข่าอยู่ข้างเตียงทำให้หัวสวยประครองแนบอยู่ตรงหัวไหล่หนา

 

“น ..ค..”เสียงพึมพำ ทั้งแรงบีบที่มือที่ทวีขึ้น ทำให้แจบอมเด้งตัวขึ้นไปดูอูยอง แทคยอนเองก็ รุดขึ้นนั่งข้างๆแจบอมจนเตียงยุบฮวบ

 

“อูยองเป็นอะไร ..จะเอาอะไรหรือเปล่า”แจบอมกระชับมือน้องเอ่ยถาม หัวไหล่บางของตนก็ได้แรงใจจากแทคยอนที่บีบแน่นให้อีกหนึ่งอย่าง

 

” ย… อ.. อา… น ..ค .. อ. …ย …”แจบอมก้มหน้าเข้าไปใกล้เมื่อเห็นอูยองพึมพำอะไรขึ้นอีก โดยมีแทคยอนที่เป็นแกนนำอีกคน

 

“อย่า ..อ.. ย… นิชคุณ ..อย่า  . อย่า ..พี่คุณ”เสียงที่ได้ฟังทำให้ทั้งสงคนเงยหน้าขึ้นมาสบตากันทันที

 

 

“นิชคุณ!!!!”

 

…นิชคุณ …ไอ้หล่อคุณธรรมนั่นน่ะนะ

 

………………..

 

แทคยอนบีบฝ่ามือคู่เล็กของคนรักเอาไว้ แน่นเมื่อเห็นว่าแจบอมกำลังส่งสายตาจับผิดไปให้ร่างเล็กของอูยองที่นั่งจิบ น้ำเปล่าแผ่วเบาด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่ยังคงทิ้งควาบรอยแห้งไว้บนแก้มขาว  ..ที่แม้ว่าแจบอมจะนำผ้าหมาดๆมาเช็ดใบหน้าให้อูยองแล้ว แต่ร่องรอยความอ่อนล้าและคราบน้ำตาก็ไม่ได้หายไปไหนไกลจากใบหน้าของอูยองเลย แม้แต่น้อย

 

“อูยอง”แทคยอนออกแรงบีบฝ่ามือของแจบอม แน่นขึ้นทันทีที่เห็นว่าคนตัวเล็กข้างๆเขานั้นเอ่ยชื่ออูยอง ส่งสายตาไปให้ด้วยว่าอย่าพึ่งถามอะไรอูยองตอนนี้  แต่มีหรือที่คนอารมณ์ร้อนอย่างปาร์ค แจบอมจะสนใจ แถมยังมีการถลึงตาว่าเขากลับมาอีกให้ด้วยล่ะน่ะ

 

 

“พี่มีเรื่องจะถามอูยอง”เจ้าของเสียง ใสเอ่ยถามน้องชายตนเองต่อทันทีอย่างไม่ได้สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้นกระทั่ง คนที่เป็นจำเลยของคำถามเอง  อูยองออกแรงบีบแก้วน้ำในมือแน่นขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำถามของแจบอม .มันไม่ยากเลยสักนิดที่จะคาดเดาคำถามของแจบอม

 

 

ตาคู่กลมช้ำของอูยองสั่นระริก  ขบเม้มริมฝีปากลงบนปากบางที่ยังคงเจ็บแสบอยู่จากการถูกบดขยี้ซ้ำๆเมื่อคืนแล้วยิ่งพาลให้ รู้สึกสั่นสะท้านกว่าเดิม

 

 

“เจย์ อย่าพึ่งน่ะ”แทคยอนเอ่ยปรามคนรักอีกครั้งอย่างอดเสียไม่ได้ เมื่อเห็นว่าอูยองทำท่าจะร้องไห้ออกมาอีกแล้ว

 

“แทคอย่านะ ยังไงวันนี้เจย์ก็จะต้องได้คำตอบจากอูยอง”แแจบอมหันมาทางแทคยอนพูดด้วยเสียง ที่ดังขึ้น พร้อมกับตาคู่เฉี่ยวที่จิกมองอย่างคาดโทษ

แทคยอนโคลงหัวอย่างรู้สึกจนปัญญาจะ ห้ามแต่หวังว่าแจบอมจะค่อยๆถามด้วยคำถามที่นุ่มนวล

 

 

“”นิชคุณใช่ไหมอูยอง”คำถามแรกที่แจบ อมโพล่งออกมาทันทีนั้นกลับทำให้แทคยอนอยากจะบ้าตายและรู้สึกสงสารอูยองจึ้น มาจับใจ ร่างกายที่สั่นสะท้านอยู่แต่เดิมแล้วของอูยองยิ่งสั่นเทาหนักกว่าเดิม  น้ำตาที่พึ่งจะแห้งไปได้ไม่นานนั้นไหลรินออกมาอีกครั้ง  ทั้งๆที่มือคู่เล็กยังคงบีบกำแก้วนำไว้ในมือ บีบแน่นจนเขากลัวว่าอูยองจะบีบมันจนแตกแล้วทำให้มือคู่เล็กๆของตัวเองเจ็บ กว่าเดิม

 

 

“เจย์ ทำไมถามอย่างนี้ล่ะ เห็นไหมว่าอูยองร้องไห้ใหญ่แล้ว”ร่างสูงเอ่ยเตือน พลางเคลื่อนตัวขึ้นไปบนที่นอนแล้วหยิบคลายแก้วน้ำออกมาจากมือของอูยองที่เปลี่ยนเป็นจิกกำมือของตัวเองจนแน่นแทน  อูยองยังคง หลบตาลงต่ำไม่ยอมมองหน้าของแจบอม แม้ว่าจะสั่นเทิ้มทั้งกายด้วยแรงสะอื้น

 

 

“แล้วแทคจะให้เจย์ถามยังไง แทคคิดว่าเจย์ไม่เจ็บเหรอที่เห็นอูยองเป็นแบบนี้น่ะ”แจบอมหันมาถามแทคยอน เสียงของเจ้าตัวสั่นพร่าลงพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลลงมาจากดวงตาคู่สวย แทคยอนมองดูใบหน้าชื้นน้ำตาของแจบอมด้วยความรู้สึกผิดและเจ็บแปลบในหัวใจ   เขารู้ว่ายากแค่ไหนกว่าที่คนนี่ชื่อปาร์ค แจบอมจะร้องไห้  ..และเขาเองรู้ดีว่าแจบอมรักน้องชายแค่ไหน

 

แต่พอยิ่งมองทั้งสองคนร้องไห้ออกมาแบบ นี้แล้วแทคยอนยิ่งรู้สึกปวดใจ ..ที่เขาไม่อยากให้แจบอมถามอะไรอูยองตอนนี้ เพราะส่วนนึงเขาก็รู้ว่าคนที่จะเจ็บปวดไม่แพ้กันก็คือแจบอมเอง

 

“เจย์ใจเย็นๆก่อนนะ ไว้ถามพรุ่งนี้ดีกว่า  แทคว่าอูยองคงอยากพักแล้ว”แทคยอนเอ่ยอ้างเหตุผล

 

“ใจเย็นเหรอ! แทคอยากให้เจย์ใจเย็นเหรอ แทคไม่เห็นเหรอว่ามันข่มขืนอูยองน่ะ”แจบอม ตวาดเสียงดังใส่แทคยอนก่อนที่ชะงักลงเมื่อคิดได้ว่าตัวเองไม่ควรพูดคำๆ นั้นต่อหน้าอูยอง

 

“พ.. พอเถอะครับ พอซักทีเถอะครับ”เสียงสั่นพร่าแทบฟังไม่ได้ศัพย์ดังขึ้นมาแผ่วเบา แจบอมยกมือปิดปากตัวเองราวกลับกลัวว่าเสียงสะอื้นของเจ้าตัวจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง เมื่อเห็นว่าอูยองกำลังร้องไห้หนักหน่วงกว่าเดิม เจียนจะขาดใจ  คู่เข่าเล็กของแจบอมขยับเข้าไปหาอูยอง โอบกอดน้องชายตัวเล็กของตัวเองด้วยสองแขน อูยองไม่ได้กอดตอบแจบอมสองมือยังคงกำกันแน่นอยู่บนตัก

แจบอมโยกตัว เบาๆเหมือนที่เคยปลอบโยนอูยองเมื่อตอนที่ยังเด็ก

 

“พี่ขอโทษอูยอง พี่เจย์ขอโทษ”

 

“คนเก่งของพี่อย่าร้องไห้นะ”ทั้งๆที่ เอ่ยปลอบอีกคนแต่กลับเป็นตัวแจบอมเองที่ไม่อาจกลั้นน้ำตาได้อยู่

แทคยอนได้แต่ ยืนมองภาพนั้น  เขาเองเป็นเพียงคนนอกหากนับตามสายสัมพันธ์ของพี่น้องร่วมสายเลือด เขาทำได้เพียงแค่มองหยาดน้ำตาของทั้งคู่ที่หลั่งรินไม่หยุด   ..คนที่เป็นสาเหตุที่ทำให้พี่น้องรวยรอยยิ้มสองคนนี้ต้องร้องไห้มาก มายถึงเพียงนี้จะรับรู้มันบ้างหรือเปล่า  ..นิชคุณจะเคยรู้สึกถึงความเสียใจและสูญเสียนี้บ้างไหม

 

ว่าสิ่งที่ตัวเองได้แย่งชิงมันไปจากอู ยอง

ไม่ใช่แค่เพียงความบริสุทธิ์แห่งเยาว์ วัยเท่านั้น

 

แต่นิชคุณได้พรากทั้งรอยยิ้ม และชีวิตของคนๆนึงไป

ทั้งความไว้เนื้อเชื่อใจและมุมมองต่อ โลกทั้งใบของจาง อูยอง

 

นิชคุณจะเคยสำนึกถึงมันบ้างหรือเปล่า

 

 

 

“อย่าพูดถึงมันอีกเลย ..ผมไม่อยากจำได้ ผมไม่อยากคิดถึงมัน ผมไม่.. ฮึก ผม ..ไม่ ..อยาก ..ไม่ ..ไม่”เสียงสะอื้นไห้ของอูยองพึมพำออกมาไม่หยุด ลมหายใจที่ติดขัดลงไปกว่าครึ่งกับการร้องไห้พักพิงอยู่ในอ้อมกอดของแจบอม  ถ้อยคำขอร้องน่าสงสารไม่ต่างจากที่ใช้ขอร้องนิชคุณเมื่อ ค่ำคืนที่ผ่านมา  …ไม่แตกต่างกันเลยกับที่ร้องขอความเมตตาจากนิชคุณ ไม่มีสิ่งใดต่างนอกจากร่างกายและจิตใจที่แตกสลายไม่มีชิ้นดีของอูยอง

 

 

นี่คงเป็นบทลงโทษจากสวรรค์ใช่ไหม

 

บทลงโทษสำหรับคนนิสัยไม่ดีอย่างเขา  ..คนนิสัยเสียอย่างจาง อูยองที่คิดจะแย่งของๆคนอื่น

 

เพราะเขาเป็นคนไม่ดีใช่ไหมถึงต้องมา เจอเรื่องที่เลวร้ายแบบนี้

 

นี่คงเป็นบทลงโทษจริงๆ สวรรค์ถึงได้ส่งเทวดาลงมาฆ่าเขาให้ตายลงไปอย่างเลือดเย็น

..ด้วยความรัก และความเชื่อใจ

 

………………

 

“คิดอะไรอยู่ครับคนดี”เสียงทุ้มเอ่ย แผ่วเบารดรินอยู่ตรงใบหู พร้อมวงแขนแกร่งที่โอบกอดรอบเอวบาง พลางยื่นคางมาวางแนบลงบนไหล่มน

 

“เปล่าซะหน่อยนี่”เอ่ยปัดเสียงแผ่ว ดวงตายังคงมองภาพของแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ล้อลิ้วระบายไปทั่วฟ้าผสานกับไอ เย็นที่ปะทะใบหน้า

 

“อย่าปิดชานเลยดีกว่านะนูนอ ชานดูออกนะว่านูนอกำลังไม่สบายใจอยู่ ..เป็นอะไรครับคนดี”เสียงทุ้มเอ่ยบอกแผ่วเบา กดฝังจมูกโด่งลงบนซีกแก้มเนียนอย่างออดอ้อน จุนโฮได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง

 

นี่ก็ผ่านมาแล้วหนึ่งสัปดาห์ที่เขาได้ กลับมาเจอกับชานซองอีกครั้ง  ..และเผลอไผลปล่อยตัว ปล่อยใจตัวเองไปจนเกินเลย

และเช้าวันที่สองหลังวันคริสมาสตร์นี้ ..ก็เป็นวันที่ห้าแล้วเช่นกันที่เขาได้บอกตัดความสัมพันธ์กับคนที่คอยดูแล และทนุถนอมเขาเสมอมาอย่างนิชคุณ

 

เขารู้ตัวว่าเขาเองผิดมากแต่ไหน  ..แต่เขาก็ไม่อาจที่จะหลอกหัวใจตัวเองได้อีก เมื่อชานซองกลับมายืนข้างๆเขาแล้ว เขาก็ไม่เสียชานซองไปอีกแล้ว

 

“หรือว่านูนอคิดมากเรื่องพี่คุณคน นั้น”ชานซองถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ดวงตาคมลอบมองใบหน้าขาวและตาเรียวหรี่ที่เคลือบแฝงแววตากังวลไว้เด่นชัด

 

“ชาน บางทีฉันว่า เรากลับมาคบกันเร็วเกินไปไหม บางทีฉันควรที่จะ…”เสียงใสที่เต็มไปด้วยความกังวลของจุนโฮถูกสะสางให้ ละทิ้งความเครียดลงด้วยริมฝีปากหนาที่ก้มลงแนบบนเรียวปากอิ่มแผ่วเบา  สองแขนแกร่งที่โอบกอดร่างเล็กอยู่ ตะครองรั้งกอดร่างในอ้อมแขนให้กระชับขึ้นกว่าเก่า เมื่อร่างในอ้อมกอดกำลังสั่นสะอื้นขึ้นเบาๆ

 

“นูนอ”มือหนาปาดน้ำตาที่หยดกลิ้งอยู่ บนแก้มเนียนออกเบาๆเมื่อจุนโฮยืนตัวสั่นและร้องไห้อยู่ตรงหน้าเขา  สองแขนโอบกอดร่างเล็กไว้ในอ้อมกอด ลูบไล้ให้ใบหน้าน่ารักฝังและทิ้งน้ำตาลงบนแผ่นอกของตัวเอง

 

“ฮึก ชานซอง ฉันมันเลวมากใช่ไหม ที่เป็นคนใจง่ายแบบนี้ จู่ๆ ก็เลิกกับพี่คุณมาหาชาน อี จุนโฮมันนิสัยไม่ดี  ฉันเลวมากเลยใช่ไหมชาน”มือเล็กจิกกำลงบนเสื้อของชานซองอย่างรุนแรงพอกับ หยดน้ำตาที่ไหลซึมลงไปบนอกชานซอง

 

“อย่าคิดมากนะนูนอ คนที่ผิดคือชานเองต่างหาก นูนอไม่ได้ทำอะไรผิด ..อย่าร้องไห้เลยนะครับคนดี”เสียงทุ้มเอ่ยปลอบ ชานซองยังคงโอบกอดร่างเล็กของจุนโฮไว้ในขณะที่เจ้าตัวสะอื้นรุนแรงและเอาแต่ เอ่ยโทษตัวเอง ลูบมือลงไปบนกลุ่มผมนิ่มเบาๆ ให้จุนโฮรู้สึกผ่อนคลายขึ้น ..เขาไม่ชอบเอาเสียเลยเวลาที่จุนโฮร้องไห้

 

 

ดวงตาคมของชานซองจ้องมองตรงไปที่แสงสี ส้มที่แผ่กระจายมากขึ้นจากเดิมตรงสุดเส้นขอบฟ้า ..ภาพอาทิตย์ยามเช้าที่เขาไม่ได้รู้สึกว่ามันงดงามมากว่าสองปี

ไม่งดงามเลยสักนิดเมื่อขาดคนในอ้อมกอด อยู่ข้างกาย  ..แต่ต่อจากนี้เขาจะทำให้อาทิตย์ยาม เช้าของเขางดงามเสมอทุกๆวัน

 

 

เรื่องทั้งหมดนี้เขาจะยุติมันลงเอง ..ทำให้มันเรียบร้อยเพื่อรอยยิ้มของจุนโฮที่เขาคิดถึงมันที่สุด

 

เห็นทีว่าเขาคงจะต้องไปพบกับคนๆนั้น แล้วสินะ  คนที่ได้ตำแหน่งแฟนของอีจุนโฮไปครอบครองแทนเขาถึงสองปี

..นิชคุณ

 

.

.

.

TBC

 

เรื่องนี้เอามาลงให้ได้อ่านกันค่ะเนื่องจากว่าเปิดรวมเล่มเรื่องนี้คู่กับอีกเรื่องนึง แล้วแบบบ่นให้เพื่อนฟังว่าคนสั่งน้อยจัง เพื่อนถามว่า มึงลงฟิคเรื่องนี้ในที่สาธารณะไหม *ส่ายหัวเบา ๆ * แล้วใครจะซื้อมึงงงงงงง

เค้าเลยทำตามคำบัญชาเพื่อนรักนำฟิคเรื่องนี้มาเผยโฉมต่อหน้าทุกท่านค่ะ ^^

ตอนที่สามจะลง วันที่ 20  นี้ค่ะ (กลับบ้านค่ะ แต่ว่าจะมาก่อนไหมต้องลุ้นเน็ตที่บ้าน)

ใครสนใจไปสั่งได้นะคะ

ฟอร์มสั่งฟิคCNN/KW เรื่องPhysical affection และPlay back

(เรื่องนี้รวมเล่มพร้อม Physical affection (PA)ค่ะ รวมพร้อมกันมาในธีมชีวิตรันทดของจาง อูยองเหมือนกัน ใครอยากลองอ่านตัวอย่างเรื่อง PA ในลิ๊งสั่งมีตัวอย่างให้อ่านค่ะ)

ใครเมนต์ไม่ได้ ติดแท็กทวิตก็ได้นะคะ เดี๋ยวจะได้คุยกัน ^^

แท็กนี้ค่ะ #PBkwcnn

ใครเล่นทวิตแอทได้นะคะ @bowwie0723

ใครเล่นเพสตามเพจทางขวามือได้เลยค่ะ

อ่านให้สนุกนะคะ^^

 
 
แล้วก็ต่อไปโบว์จะลงฟิคที่ wordpress นะคะเพราะเอ็กทีนชอบรวนบ่อย ๆ เรื่องนี้น่าจะเป็ฯเรื่องสุดท้ายที่ลงที่นี้แล้ว
ยังไงก็ตามไปอ่านและให้กำลังใจกันได้ที่ wordpress นะคะ ^^ 
 

Comment

Comment:

Tweet

LoveMe [KW&CNN&TJ&Jun.K] View my profile

_______

Recommend