[FIC-KW/CNN]PLAY BACK # 5

posted on 12 Jun 2014 20:09 by far-far-always in KhunWooFiction
title :: Play back แย่ง
chapter ::5 เวลา
couple ::KW CNN ft.TJ
talk :: หมดโปรดราม่า ก็ว่ากันไป ชะเอิงเอย
 

 

เวลา
 
ถ้าเลือกได้เขาคงไม่ตามพี่ชายมาเกาหลีตั้งแต่แรก
อันที่จริงแล้วเขากับพี่ชายนั้นอยู่กับแม่ที่ซีแอทเทิลมาเป็นเวลานานมากแล้ว จนเขาเองอายุได้สิบสอง พี่ชายของเขาที่มีอายุสิบสี่ปีก็ถูกญาติทางฝ่ายพ่อตามให้กลับมาอยู่ที่เกาหลีบ้าง ตอนนั้นเพราะเป็นคนที่ติดพี่มากเขาก็เลยดื้อจนตามพี่ชายมาถึงเกาหลีมาอยู่ด้วยมาเรียนด้วย 
 
เขามาและเจอกับผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นเป็นรุ่นพี่ต่างคณะที่เป็นเพื่อนกับแฟนพี่ชายเขา เราเจอกันครั้งแรกตอนไหนเขาจำไม่ได้แล้ว เขาจำได้แต่ว่าเขาพยายามที่จะไปเจอหน้าผู้ชายคนนั้นอยู่ตลอดเวลา และพยายามทำทุกวิถีทางที่จะได้เป็นของคนคนนั้น ยอมกระทั่งจะแย่งแฟนเพื่อน  แต่สิ่งที่ตอบแทนกลับมามันเป็นเพียงแค่ความเข้าใจผิด กับหัวใจของผู้ชายคนนั้นที่มีแต่ความเกลียดชังมอบให้กับเขา
 
เพราะเขามันนิสัยไม่ดีหรือเพราะเขาเป็นอูยองกันแน่ นิชคุณถึงได้ไม่รักเขาเลยสักนิดนึง
....
"เตรียมพาสปอร์ตแล้วใช่ไหมอูยอง"เสียงพี่ชายของเขาถามพร้อมกับยื่นหน้ามาดูว่าในมือของเขามีเล่มหนังสือเดินทางวางอยู่หรือไม่ เมื่อเห็นว่าเขาถือมันไว้ในมือแล้วพี่ชายของขาก็ยิ้มอย่างเบาใจ พร้อมกับหันไปมองหน้าแฟนตัวเองที่นั่งอ่านหนังสือเรียนอยู่ข้าง ๆ 
 
"ไม่เจ็บแล้วนะ แทค"แจบอมเอ่ยถามแฟนหนุ่มพร้อมเอื้มมือมาแตะที่มุมปากของร่างสูง แทคยอนวาดยิ้มเล็กน้อยแล้วส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไรแล้ว แจบอมเห็นแล้วก็สอดแขนเข้าไปในวงแขนแกร่ง ซบใบหน้าขาวลงไปอย่างออดอ้อน
 
"ขอโทษนะที่ทำให้นายเจ็บตัว"แจบอมเอ่ยขอโทษหงุงงิอย่างน่ารักน่าฟัง ดวงตาโตของแทคยอนทอมองกลุ่มผมนิ่มของคนข้าง ๆ อย่างอ่อนโยน พลันตาโตเหลือบมองใบหน้าที่แสนเศร้าหมองของน้องชายคนรักอย่างนึกสงสาร
 
จาง อูยองจำเป็นต้องใจแข็ง ไม่ใช่เพราะแจบอม แต่เป็นเพราะหากอูยองไม่ใจแข็งแล้วนั้น หัวใจดวงนั้นคงอ่อนนุ่มจนยุ่ยขาดสลายไปได้อย่างง่ายได้
 
ดวงตาพองที่ตอนนี้ช้ำแดงของอูยองทอมองพื้นสนามบินอย่างไร้จุดหมาย มือออกแรงกำหนังสือเดินทางมากขึ้น หัวใจเต้นหน่วงช้าลงตามเข็มนาฬิกาที่ก้าวเดินไปใกล้เวลาที่กำหนดไว้ให้เขาขึ้นเครื่องในหนังสือเดินทาง
 
สายตาและน้ำเสียงของคนที่เขากำลังพยายามหนีหลังจากที่พยายามเข้าใกล้จนโดนรังเกียจนั้นยังคงดังอยู่ในหัว สายตาและน้ำเสียงที่เขาได้เห็นมันเมื่อวานนี้ เป็นแค่เรื่องหลอกลวง ความฝัน
 
หรือนั่นคือสิ่งที่มาจากใจของนิชคุณจริง ๆ กันแน่
...
เมื่อวานนี้
 
"ถ้าแทคทำอะไรให้เจย์โกรธเจย์จะยกโทษให้แทคไหม"คำถามที่เขาได้ยินมาตั้งแต่เช้าเริ่มทำให้แจบอมแคลงใจ ก็มันบ่อยไปไหมที่แทคยอนถามคำถามนี้กับเขา
 
"นายนอกใจฉันงั้นเหรอ แทคยอน"รีบเอ่ยถามเพราะจะได้คว้าของใกล้มือถูกว่าจะเอาชิ้นไหนทุบแทคยอนให้หัวแบะดี
 
"ไม่ใช่ ฉันเนี่ยนะจะนอกใจนาย ฉันยังรักชีวิตนะ เรื่องอื่นต่างหาก"แทคยอนรีบเปลี่ยนเรื่องแล้วถามซ้ำ เจย์หยุดคิดนั่งนิ่งก่อนจะเหล่ตามองหน้าแทคยอน
 
"นายโกงฉันตอนที่เราเล่นเกมส์ด้วยกันเหรอ"ลองถามดูแล้วแทคยอนก็ส่ายหน้าอย่างที่คิด แจบอมขมวดคิ้วอย่างสงสัย
 
"พูดมาเลยดีกว่าแทคว่าเรื่องอะไร"เสียงแจบอมเคร่งขึ้นเพราะเหมือนกับว่าตัวเองจะพอเดาทางได้ว่าเรื่องใดกันแน่
 
"เจย์ห้ามโกรธแทคนะ ...คือเรื่องของอูยอง"หยุดไว้แค่นั้นก่อนจะเอ่ยบอกอะไรเกี่ยวกับนิชคุณที่มันเซ้าซี้โทรมาถามเขาเรื่องอูยอง ที่จริงเขาไม่อยากบอกแต่เพราะประโยคว่า 'ถ้าวันนึงที่เจย์หายไปแล้วเขาไม่รู้จะตามหาที่ไหน ถ้าเป็นแบบนั้น เขาจะเข้าใจ' เพราะพอลองคิดดูแล้วมันรู้สึกได้น่ะสิ ก็เลยยอมบอกที่อยู่ที่ตอนนี้อูยองมาอาศัยอยู่กับพวกเขาไปในที่สุด และวันนี้ก็เป็นวันที่นิชคุณบอกว่าจะมาแล้วด้วย
 
"..."ก็เพราะเจย์เงียบนี่แหละแทคยอนถึงได้คอแห้งผาก แต่ก็จำเป็นต้องพูดต่อเพราะตาเรียวที่จ้องกันเขม็ง
 
"วันนี้นิชคุณจะมาที่นี่ เพราะว่าแทคบอกว่าอูยองอยู่กับเรา"แทคยอนสารภาพบาปแล้วหลับตาปี๋ยกหมอนขึ้นมากันไว้เพราะคาดได้ว่าจะต้องโดนแจกันไม่ก็โคมไฟฟาดจนเละแน่ แต่ผ่านไปสักพักก็ยังไม่เจ็บเลยนี่น่า หรือว่าเขาจะโดนตีจนตายขึ้นสวรรค์มาแล้ว
 
แต่พอเอาหมอนออกถึงได้รู้ว่าตัวเองอยู่ในนรกชัด ๆ
 
"เจย์ เจย์ร้องไห้ทำไม"แทคยอนตาลีตาเหลือกเข้ามากอดแจบอมที่กัดแขนเสื้อตัวเองนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น ความรู้สึกผิดในใจก่อขึ้นมาจนท่วมอก โดนทุบตายเสียยังดีกว่าต้องมาดูเจย์ร้องไห้
 
"แทคไม่ทำตามที่เจย์บอกเพราะไม่เห็นว่าคำพูดเจย์มันสำคัญ เจย์ก็ยังไม่โกรธหรอกนะ แต่ที่แทคบอกไอ้คุณมัน แทคไม่แคร์ความรู้สึกอูยอง แทคไม่แคร์หัวใจคนที่เป็นพี่คนนี้" 
 
"เจย์เสียใจ ที่แทคไม่แคร์ว่าน้องเจย์จะเจ็บ เจย์เสียใจที่แทคไม่แคร์ว่าเจย์จะเจ็บ"แจบอมเอ่ยบอกด้วยเสียงสั่นสะอื้น ตัวบางดิ้นออกจากวงแขนแกร่ง น้ำตายังคงไหลออกมาจนแทคยอนอยากจะย้อนเวลากลับไปแล้วปล่อยให้ไอ้นิชคุณมันดิ้นตายไปเลย จะไม่เห็นแก่มนุษยธรรมต่าง ๆ นาๆ แล้วทำให้เจย์เสียใจแบบนี้แล้ว
 
"แทคขอโทษ เจย์ แทคแคร์เจย์นะ แทคแค่คิดว่าถ้าเป็นแทคที่หาเจย์ไม่เจอแทคก็คงปางตายเหมือนกัน"แทคยอนรีบอธิบาย มือหนาเช็ดน้ำตาให้กับแจบอม คนตัวเล็กจ้องหน้าแทคยอน
 
"แล้วแทคไม่คิดเหรอว่าน้องชายเจย์จะปางตายถ้าได้เจอกับไอ้นิชคุณ"แจบอมเอ่ยบอกแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง
 
"แล้วแทคคิดว่าเจย์จะไม่ปางตายเหรอถ้าเห็นว่าน้องเจย์เจ็บซ้ำซากแบบนั้น"แล้วก็พูดประโยคที่เหมือนหินสิบตันเขียนเอาไว้ว่าความรู้สึกผิดโยนลงมาบนหลังของแทคยอนเต็ม ๆ 
 
"แทคขอโทษนะเจย์"แทคยอนไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้วนอกจากถ้อยคำขออภัยจากแจบอม
 
"ถ้างั้นเดี๋ยวแทคจะโทรไปบอกให้มันไม่ต้องมาแล้ว บอกว่าอูยองไปอยู่ที่อื่นแล้วดีไหมเจย์"
 
"ไม่ต้องแล้ว ให้มันมาก็ดีเหมือนกัน น้องเจย์จะได้ตัดใจ หรืออย่างน้อยก็ไปแบบเจ็บที่สุดจะได้เลิกรักไอ้ผู้ชายคนนั้นได้สักที"แจบอมดึงเสื้อของแทคยอนขึ้นมาเช็ดน้ำตาจนกล้ามท้องแกร่งเย็นวาบเพราะไอเย็นของอากาศหนาว
 
แทคยอนกระชับวงแขนกอดคนในอ้อมกอดมากขึ้น เขารู้สึกผิดที่สงสารคนอื่นมากเกินไปและก็จริงอย่างที่เจย์ว่า อูยองจะไม่ปางตายหรือถ้าต้องเจอกับนิชคุณซึ่ง ๆหน้า เขานี่มันโง่ชมัดเลย
...
"พี่ว่าอูยองอย่าพึ่งเข้าไปเลยนะ"แทคยอนใช้ตัวโตอย่างมีประโยชน์ด้วยการกั้นน้องชายร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าห้องไม่ให้เข้ามาในห้องได้สักที อูยองขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ ก็วันนี้เขาไปซื้อหนังสือกลับมาแล้วจะเข้าห้องพี่ชายตัวเองไปเก็บของทำไมพี่แทคต้องห้ามเขาด้วย
 
"พี่แทคเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
 
"เปล่า พี่เปล่าเป็น"แทคยอนพูดเลิกลั่ก อูยองหม่นคิ้ว พี่แทคโกหกไม่เนียนสักนิดยังจะพยายามอีก
 
"พี่แทคครับ มีอะไรหรือเปล่าให้ผมเข้าไปนะครับ"ยื่นคำพูดอย่างจริงจังแต่แทคยอนก็ยังยืนบังจนมิด 
 
ช่วยไม่ได้นะ
 
"โอ๊ย อูยอง"ร้องโอดโอยเพราะโดยศอกคมของอูยองกระทุ้งเข้าให้เต็มแรง อูยองอาศัยร่างเพียวลอบเข้าช่องว่างที่เกิดจากการทรุดตัวของแทคยอนเข้ามาได้ แล้วสิ่งที่เขาเห็นนั้นเขาเองก็บอกตัวเองไม่ได้ว่าอยากจะเดินออกไปหรือว่ายืนอยู่ตรงนี้ต่อดี
 
ตอนนี้สิ่งที่เขาเห็นคือนิชคุณนั่งอยู่กับพื้น มีพี่ชายเขาอยู่บนโซฟาในมือของพี่เขามีม้วนกระดาษที่ถูกม้วนไว้แน่นจนเป็นแท่ง กาแฟที่ยังส่งไอกรุ่นบนโต๊ะบอกได้ดีว่า นิชคุณคงพึ่งมาถึงไม่นาน
 
คนในห้องทั้งสองคนหันมามองอูยอง และอูยองก็ได้แต่มองค้างอยู่ที่ใบหน้านิชคุณ มันเป็นช่วงวินาทีแสนสั้น แต่กลับยาวนานสำหรับอูยอง
อยากจะเก็บแต่ภาพใบหน้าและแววตาที่อ่อนโยนนั้นไว้ในฝัน พร้อมกับลืมเลือนเรื่องจริงที่น่าเจ็บปวดไปเสียให้หมด
 
"อุยองเข้ามาได้ไง แทคมาเอาอูยองออกไปที"พี่เจย์ลุกขึ้นแล้วร้องเรียกแฟนหนุ่มของตัวเองทันที เมื่อยังไม่เห็นแววว่าแทคยอนจะเข้ามา แต่นิชคุณนั้นกำลังจะเดินตรงมาหาน้องชายของตัวเองแล้วก็รีบปราดเข้าไปขวางไว้ทันที
 
"นายหมดธุระที่นี่แล้ว กลับไปซะ อย่ามายุ่งกับน้องฉันอีก"แจบอมเงยหน้าคุยกับชายร่างสูงที่มาย่ำยีและพรากความบริสุทธิ์ของน้องชายเขาด้วยความตั้งใจ แม้เมื่อครู่เขาจะได้รับฟังแล้วว่ามันบอกว่ามันเข้าใจผิด
 
เข้าใจผิดเนี่ยนะ มันเข้าใจผิดแล้วไง มีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายน้องชายของเขากัน 
 
"ขอฉันคุยกับอูยองหน่อยเถอะนะ เจย์"เสียงทุ้มร้องขอ ดวงตาโตอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร
 
"ไม่  นายไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับน้องฉันแล้ว แทค ยืนบื้ออยู่ได้มาช่วยเอาอูยองออกไปหน่อย"เร่งแฟนหนุ่มที่เดินเข้ามาถึง อูยองยังคงยืนนิ่งไม่พูดอะไร ไม่ขยับไปทางใดทั้งสิ้น
 
"ตอนแรกเจย์บอกว่าจะลองให้อูยองคุยกับไอ้คุณมันไม่ใช่เหรอ"เพราะความเข้าใจหัวอก ถ้าเป็นคนที่ต้องตามหาคนรักบ้างก็เลยเอ่ยปากช่วยแก้ตัวให้ เจย์หันมามองแฟนหนุ่มของตัวเองตาขวางแล้วหันไปจ้องหน้านิชคุณ
 
"นายไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับน้องชายของฉัน ฉันฟังสิ่งที่นายพล่ามมามากพอแล้ว อย่าเอาข้ออ้างน่ารังเกียจของนายมาพูดให้น้องฉันฟังอีก"ต่อว่าพร้อมผลักให้นิชคุณออกไป หนุ่มร่างโตไม่มีทีท่าว่าจะล่าถอย นิชคุณยังพยายามที่จะผ่านแจบอมมาให้ได้ อูยองไม่ได้ถอยก้าวหนีหรือเดินหน้า เขาเพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นแล้วมองภาพตรงหน้าราวกับละครเรื่องหนึ่งที่เขาไม่อยากรับรู้ว่าตัวเองทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้น
 
ภาพที่อูยองเห็นมันค่อยๆเบลอขึ้นจากน้ำตาที่เอ่อขึ้นมา ภาพของพี่เจย์ที่ถูกแตะแขนอย่างไม่ระวังจากพี่คุณ เพราะแรงที่มีมากเกินไปจึงทำให้พี่เจย์ล้มลงไปกองกับพื้นและยังไม่ทันที่พี่เจย์จะโวยวายอะไรคนที่เป็นผู้แสนดีมาตลอดอย่างพี่แทคก็วิ่งเข้ามาซัดกำปั้นใส่พี่คุณทันทีเพราะทำให้แฟนตัวเองบาดเจ็บ
 
พอคนตัวโตสองคนต่อยกันอย่างกับเวทีมวยพี่เจย์เองก็ไม่รู้จะห้ามยังไงได้ พยายามตะโกนบอกแล้วแต่ก็ไม่มีใครฟัง พี่เจย์ยืนมองอย่างหน้าเสียเพราะนิชคุณก็ไม่ใช่ตัวเล็กๆแรงก็เยอะ ต่อยกันแบบนี้พี่แทคเองก็จะเป็นคนเจ็บไปด้วย เขารู้ดีว่าพี่ชายเขาห่วงคนรักมากแค่นั้น
 
ภาพตรงหน้าอูยองชัดเจนขึ้นในทันทีที่เขายกมือขึ้นปาดน้ำตานั้นทิ้งไป ร่างเล็กเดินเข้าไปตรงกลางวงมวยเร็วจนพี่ชายอย่างแจบอมยังห้ามไม่ทัน
 
กำปั้นที่กำลังพุ่งมาจากคนละทิศหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศก่อนที่กำปั้นจะปะทะกับร่างของอูยองที่เดินเข้ามา นิชคุณยืนมองร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า กำปั้นของเขาห่างจากอูยองเพียงนิดเดียว ถ้าเมื่อกี๊เขาไม่มีสติ อูยองก็คงโดนลูกหลงและเจ็บหนักแน่นอนเพราะดูจากหน้าของแทคยอนที่เต็มไปด้วยรอยแผลก็พอจะเดาได้
 
ตาโตจ้องมองคนตัวเล็กที่เด็ดเดี่ยวจนน่ากลัว อูยองหันมามองเขามันเป็นระยะเวลาที่ไม่ได้ยาวนานเลยสักนิด แววตาคู่นั้นไม่ได้อ่อนหวาน หรือ หวาดกลัวอย่างที่เคยเห็น มันเป็นแววตาที่เย็นชาจนเขาเองยังเย็นวาบไปทั้งหัวใจ
 
"พี่กลับไปเถอะพี่คุณ"อูยองพูดเพียงแค่นั้นแล้วหันหลังเดินเข้าไปในห้องตัวเอง นิชคุณนิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันหลังเดินออกจากประตูห้องไป แจบอมที่เข้ามาดูแลแผลบนหน้าของแทคยอนมองตามนิชคุณที่เดินผ่านไป
 
ไม่มีคำด่าทอ ไม่มีคำถากถางเยาะเย้ยใด เพราะถ้าเขาเข้าใจไม่ผิดจากแววตาและคำพูดของนิชคุณแล้วล่ะก็ แค่น้องชายเขาแสดงท่าทีแบบนั้นหมอนั่นก็น่าจะเจ็บมากแล้ว แต่เขาคิดว่ามันคงยังไม่พอ
 
"แทคเจ็บมากไหม"หันมาสนใจแฟนหนุ่มนิ้วเล็กค่อย ๆแตะมุมปากที่ปริแตกจนเลือดซิบ 
 
"เจ็บมากเลยเจย์ เจย์ช่วยเป่าแผลให้หน่อยสิแทคเจ็บเหมือนฟันจะหักเลย"เพราะว่าเป็นห่วงมากก็เลยไม่ได้จับผิดอาการเสแสร้งของแทคยอนเท่าไหร่ แจบอมรีบลุกไปหากล่องยาและน้ำแข็งมาให้แฟนหนุ่มทันที
 
....
อูยองทิ้งตัวลงนั่งกับเตียงนอน เขาไม่มีคำตอบอะไรสักอย่างให้กับตัวเอง เขาทำแบบนั้นไปทำไม เขาไม่กลัวเหรอ แล้วเขาไม่อยากจะพักหรือว่านิชคุณจะพูดอะไรกับเขา เขาตอบตัวเองไม่ได้ สิ่งที่เขานึกออกมีเพียงแต่ว่า เขาไม่อยากจะยืนร้องไห้แล้วมองหน้านิชคุณแบบนั้นแล้ว เขาแค่ไม่อยากเห็นหน้านิชคุณอีก  ไม่อยากนึกถึงเรื่องราวมากมายที่ผ่านมา เขาไม่ชอบเลยสักนิด
 
RRRR
อูยองเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงที่ดังขึ้นในห้อง เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่กำลังสั่น จ้องมองหน้าจอแล้วได้แต่นิ่งไป ชื่อของคนที่เขาพึ่งไล่ออกไปกำลังปรากฏอยู่บนหน้าจอ เขาจ้องมองแล้วตัดสินใจที่จะกดรับสายนั้น
 
"อูยอง ได้ยินพี่ไหม"เสียงของนิชคุณมาตามสายให้ได้ฟัง อูยองไม่ขานรับสิ่งใดกลับไปมีเพียงลมหายใจแผ่วเบาที่ทำให้นิชคุณพูดต่อไป
 
"พี่มีเรื่องอยากจะบอกอูยองด้วยตัวเองแต่พี่ก็รู้ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ที่อูยองจะมาเจอพี่"ร่างเล็กนั่งลงกับที่นอนอีกครั้ง ระบบประสาทยังคงกลั่นกรองเสียงที่ได้ยินอย่างต่อเนื่อง
 
"พี่อยากจะขอโทษกับทุกอย่างที่พี่ทำกับอูยอง พี่มันก็แค่คนโง่คนนึง"
 
"อูยองคงคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระหรือเรื่องหลอกลวงถ้าพี่จะบอกว่าทั้งหมดที่พี่ทำลงไปเพราะพี่เข้าใจผิด เข้าใจผิดทั้งกับเรื่องของอูยองและชานซอง เข้าใจผิดในเรื่องของตัวพี่เอง"
 
"พี่พึ่งรู้แน่ชัดแล้วว่าคนที่พี่รักและหึงหวงจนทำอะไรไม่คิดมาตลอดไม่ใช่จุนโฮ แต่ว่าเป็น..."นิชคุณเงียบไปจนอูยองอดไม่ได้จะออกแรงของฝ่ามือที่บีบกำอยู่ให้แน่นขึ้นกว่าเดิม
 
"ถ้าอูยองยังฟังพี่อยู่ช่วยเดินมาที่ระเบียงได้ไหม"ร่างเล็กลุกขึ้นอย่างไม่ได้ไตร่ตรองคิดอะไรทั้งนั้น เปิดประตูกระจกที่กั้นตัวเองกับระเบียงด้านนอกเอาไว้ มองลงไปข้างล่างก็เห็นผู้ชายหน้าตาดีที่มีรอยช้ำอยู่หลายแผลบนใบหน้ากำลังเงยหน้าขึ้นมามองเขาอยู่ เพราะว่าหอพักอยู่เพียงชั้นสองจึงทำให้เขามองเห็นแววตาคู่โตนั้นได้ชัดเจนมากเกินกว่าที่เขาต้องการเสียอีก
 
นิชคุณฉีกยิ้มกว้างแม้จะเจ็บแผลที่ปากมากเพียงไหนก็ตาม
 
"อูยองพี่รู้แล้วว่าคนที่พี่รักมาตลอดคืออูยองไม่ใช่จุนโฮ"เสียงทุ้มเอ่ยบอกผ่านเครื่องมือสื่อสาร ตายังคงจ้องกับคนตัวเล็กทีมองลงมา
 
"พี่ไม่ได้หวังอะไรนอกจากอยากจะมาบอกให้อูยองรู้ไว้"
 
"เรื่องทุกอย่างที่พี่เคยทำผิดไปพี่อยากให้อูยองจำมันเอาไว้ อย่างน้อยก็ยังมีพี่อยู่ในความรู้สึกบ้างแม้จะเป็นความเกลียดชังก็ตาม เพราะอูยองก็จะอยู่เป็นความรักของพี่เหมือนกัน"เสียงทุ้มหยุดพูดลง มีเพียงตาโตที่จ้องมองอูยอง เสียงลมหายใจแผ้วเบาเป็นสิ่งเดียวที่ดังผ่านโทรศัพท์ให้ได้ยินกันและกัน
 
คนตัวเล็กเม้มริมฝีปากนิ่มก่อนจะค่อยๆคลายออก ตาคู่เรียวไม่อาจเปลี่ยนวิถีสายตาไปทางอื่นได้
"นี่คือเรื่องที่พี่อยากจะบอกผมงั้นเหรอ"ประโยคแรกที่อูยองพูดกลับไปน้ำเสียงนั้นชัดเจนและไม่สั่นเครือสักเพียงนิด
 
"ครับ อูยอง"
 
"ผม..."
 
"ผมทำทุกอย่างลงไป ก็เพราะผมรักพี่เหมือนกัน"
 
"แต่.. ผมคงปล่อยให้ตัวเองรักพี่แบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว ความรักของผมมันไม่มีสติ และมันก็มีแต่ความเจ็บปวด ผมรักพี่มากจนเลือกที่จะทำสิ่งไม่ดี ผมก็เลยได้รับสิ่งไม่ดีจากพี่ตอบแทน ผมว่ามันก็สมควรกันแล้วล่ะ"ตาเรียวยังคงจดจ้องมองผู้ชายที่อยู่ข้างล่างต่อไป ไม่อยากจะละสายตาจากไปไหนเลย
 
"ผมจะไม่เกลียดพี่ จะไม่รักพี่ ต่อจากนี้เราจะมีแต่ความเฉยชาต่อกัน เราจะเป็นคนไม่รู้จักกัน"อูยองเงียบลงก่อนที่จะกดตัดสายโทรศัพท์ทิ้งไป ดวงตายังคงจดจ้องกับนิชคุณที่มองขึ้นมา 
 
เราจ้องมองกันราวกับว่าเราจะผ่านดวงตาของกันและกันเข้าไปจนถึงหัวใจของอีกฝ่ายได้
แต่มันเป็นไปไม่ได้ เฉกเช่นเดียวกับที่เราคงจะรักกันไม่ได้
 
ฝ่าเท้าที่เปลือยเปล่าของอูยองหันกลับแล้วเดินเข้ามาในห้องเมื่อเห็นว่านิชคุณทำท่าเหมือนจะพูดคำใดสักคำที่เขาไม่อยากจะรับฟังเพื่อทำให้ตัวเองเจ็บกว่านี้
 
อูยองทรุดนั่งลงกับพื้นห้องทันทีที่ปิดประตูระเบียงและม่านกั้นลงไป ขาที่เคยหยัดยืนอย่างเข็มแข็งมันสั่นไหว น้ำตาที่เคยซ่อนเอาไว้ได้ค่อยๆไหลออกมา อูยองกอดเข่าตัวเองแล้วทิ้งน้ำตาลงไปกับหัวเข่า เขาร้องไห้เพราะตัวเองก็ควรจะเป็นเขาเองที่เช็ดน้ำตาเหล่านี้ เขาจะมามัวพึ่งพี่ชายหรือคนอื่นจนพวกเขาเดือดร้อนทั้งกายและใจไม่ได้อีกแล้ว
 
'เราจะเป็นคนไม่รู้จักกัน' เขาเป็นคนพูดมันเอง เขาต้องทำให้ได้
...
"อูยอง อูยอง"
 
"ค.. ครับ"ขานรับเสียงของพี่ชายที่เอ่ยเรียก ก่อนจะลุกขึ้นตามเมื่อเห็นว่าถึงเวลาที่เที่ยวบินที่เขาจะต้องเดินทางแล้ว
 
อูยองเดินตามหลังพี่ชายไป เสียงล้อของกระเป๋าลากนั้นกลมกลืนไปกับเสียงดังมากมายที่ดังอยุ่จนก้องสนามบิน เฉกเช่นเดียวกับคนหนึ่งคนทีกลมกลืนไปกับผู้เดินทางมากมายของสนามบิน ...คนที่เอาแต่เฝ้ามองและเดินตามไปส่งอูยองขึ้นเครื่องบินอย่างที่อูยองเองก็คงจะไม่รู้ตัว
 
" ’เราจะเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน’ พี่คงทำให้อูยองไม่ได้หรอก"เสียงทุ้มกระซิบบอกแผ่วเบาเมื่อมองดูเครื่องบินกำลังทะยานขึ้นไปบนฟากฟ้าที่จะพาอูยองห่างออกไปไกลแสนไกล 
...
"อูยอง อยากจะนอนก่อนไหม"แจบอมเอ่ยถามน้องชายที่นั่งอยู่ติดหน้าต่าง เขาเห็นน้องชายเหม่อลอยมองด้านนอกมานานมากแล้วแม้ว่าเครื่องจะขึ้นบินได้สักพักแล้ว
 
"ผมยังไม่อยากนอน พี่เจย์"อูยองส่ายหน้าบอกก่อนจะหันกับไปเหม่อมองด้านนอกตามเดิม เพราะภาพที่ติดตาจากฝั่งนอกหน้าต่างที่ได้เห็นตอนที่เครื่องบินกำลังจะขึ้นมา
 
เขาแน่ใจว่าคนที่เขาเห็นตรงนั้นคือพี่คุณ แม้ว่าจะห่างไกลกัน แต่เขาก็มั่นใจ ผู้ชายคนนั้นที่ยืนอยู่คือนิชคุณ
 
อูยองกดปลายนิ้วลงไปบนบานกระจกที่ไอน้ำชื้นเกาะตัวอยู่อย่างบางเบาแต่ก็มากพอที่จะทำให้ไอเหล่านั้นถูกปล่อยนิ้วลากผ่านจนเป็นรูปร่างได้ อูยองวาดรูปหัวใจดวงโตขึ้นมา เขียนชื่อตัวเองไว้ที่หัวใจด้านหนึ่ง อีกด้านหนึ่งเขียนชื่อนิชคุณเอาไว้ แล้ววาดรอยร้าวลงตรงกลางหัวใจดวงนั้น
 
ดีแล้วล่ะที่มันจบลงแบบนี้ ดีแล้วล่ะ
 
 
.
.
.
TBC
 

 

เรื่อง Physical affection (มีตัวอย่างให้อ่านนะคะในลิ๊งด้านล่างเลย) และเรื่องนี้ Play back ของคู่ คุณวูกับชานโฮ

มีพร้อมส่งเหลือ อย่างละ 6 เล่มนะคะ ^^

 

หมดแล้วหมดเลยนะคะ ไม่รีปรินแล้ว
 

 

ต่อไปจะอัพฟิคที่นี่คู่ไปกับที่ http://2pmnovelloveme.wordpress.com/ นะคะ เพื่อความสะดวก

แล้วก็เมนต์บ้างก็ได้เนอะ 

Comment

Comment:

Tweet

LoveMe [KW&CNN&TJ&Jun.K] View my profile

_______

Recommend