TaecJayFiction

{2PM}In the End #2 [KW/TJ/CNN]

posted on 16 Dec 2013 01:27 by far-far-always in ChanNuneoFiction, KhunWooFiction, TaecJayFiction directory Fiction, Entertainment, Asian
Title ::In the End เลือด ร้าย ล่า รัก 
 Chapter :: # 2 stranger
Couple :: TeacJay KhunWoo ChanHo ft.Oneday
Writer :: LoveMe
Song :: 

 

stranger

ผู้คนมากมายแห่งโลกเทคโนโลยี แฟชั่น และวงการถ่ายภาพต่างเดินดูภาพถ่ายจำนวนมากในงานอย่างตื่นเต้น ผลงานระดับเยี่ยมจากมือวางอันดับต้นๆของวงการช่างกล้องของเกาหลี  ภาพมากมายที่ถูกนำมาจัดแสดงมีทั้งภาพขาวดำ และภาพสี ส่วนใหญ่เป็นรูปธรรมชาติ จะมีบางเซตเท่านั้นที่เป็นรูปที่มีนายแบบ หรือนางแบบในเฟลม  มนต์ขลังแห่งภาพในงานหนักแน่นพอที่จะเรียกเงินในกระเป๋าของผู้ชมงานให้คลืบคลานออกมาพาภาพทรงเสน่ห์เหล่านี้กลับไปครอบครองจำนวนมากมายหลายบาน 

..แต่ที่เห็นจะฮอตฮิตกว่าภาพถ่ายทั้งหลายคงเป็นตากล้อง ที่กลายเป็นคนโดนถ่ายเสียเอง เพราะตั้งแต่มาถึงงานไม่ว่าจะทำอะไรตากล้องรูปหล่อก็โดนทั้งนักข่าวและแฟนภาพคอยถ่ายรูปเป็นระวิงจนเขาต้องยิ้มตลอดเวลาไม่ได้พัก
จนถึงตอนงานเลิกตอนนี้นั่นล่ะถึงพอจะทำอะไรเป็นธรรมชาติได้บ้าง 

"ว่าไงไอ้แทค กลายเป็นนายแบบซะเองรู้สึกยังไงบ้าง"ประโยคที่ใช้เอ่ยทักจากด้านหลัง พอจะบอกให้รู้ได้ว่าคนทักกับคนโดนทักนั้นมีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันแค่ไหน ร่างสูงในชุดสูทที่ถูกถอดออกเหลือเพียงเชิตสีฟ้าบางๆหันมามองเพื่อนรักที่ยังหล่อเนี๊ยบในชุดสูทหรูเหมือนเดิม พร้อมแก้วเครื่องดื่มในมือ

"ก็แปลกดีว่ะ แต่ยังไงกูก็ชอบเป็นคนถ่ายมากกว่า"มือหนายกขึ้นบอกปัดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สูงในมือของเพื่อนรัก 

" เอาไว้ค่อยฉลองกันทีหลังแล้วกันว่ะไอ้คุณ วันนี้กูยังไม่อยากเมา "มือขาวของคุณ หรือนิชคุณชักแก้วเครื่องดื่มกลับก่อนจะจัดการเทน้ำสีอำพันรวมกันลงในแก้วของเขาแล้วยักไหล่ไม่ใส่ใจให้

แทคยอนยืนยิ้มมองรูปใบเดียวที่ยังไม่โดนเก็บ และเป็นรูปใบสุดท้ายที่แทคยอนเอามาแสดงในครั้งนี้ ...รูปที่อยู่ในตำแหน่งที่ถือว่าเป็นตำแหน่งหลักของงานนี้  รูปใบสุดท้ายที่ถูกนำมาแขวนก่อนงานเริ่มเพียงสิบนาที และเป็นรูปที่ถูกถามราคาหลายสิบรอบ หากแต่เจ้าคนถ่ายก็ยืนยันว่ายังไงก็ไม่ขายแค่เอามาวางโชว์ไว้เฉยๆเท่านั้น

"ถ้ามึงไม่คิดจะขาย แล้วจะเอามาวางล่อตะเข้ไว้ทำไมวะ รู้ไหมรูปนี้มีคนยื่นราคาขอซื้อเป็นสิบๆคนเลยนะเว้ย"นิชคุณทำหน้าเสียดายแทนเพื่อนรักที่ยังคงยิ้มกริ่มมองรูปตรงหน้านิ่งงันเหมือนต้องมนต์สะกดในรูป  นิชคุณจิบแก้วเครื่องดื่มในมืออีกครั้งแล้วยืนมองรูปตรงหน้าด้วยอีกคน

"กูอยากจะรู้มาตั้งแต่เช้าแล้วว่ะไอ้แทค "

"..ใครวะ"

นิชคุณชี้ไปที่ใบหน้าสวยหวานในรูปที่นอนหลับตาพริ้ม คิ้วโก่งมนถูกวางเหนือตำแหน่งตาที่ปิดสนิท หางตาที่ตวัดเฉี่ยวกับสันจมูกรั้นและริมฝีปากอิ่มถูกจัดวางอย่างลงตัว  ดวงหน้าหวานที่หลับใหลอยู่ดูเป็นธรรมชาติราวเจ้าตัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโดนถ่าย ดูสวยงามและน่าค้นหา ยิ่งตัวภาพเป็นขาวดำยิ่งทำให้ดึงเสน่ห์แห่งความลึกลับออกมาได้มากกว่าเดิม

 "กู ..ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ"แทคยอนพูดไปพลางยิ้มหวานกว่าเดิม ตายังคงจับจ้องใบหน้าในรูปภาพนิ่ง

"อย่าบอกนะว่ามึงไปแอบถ่ายเขามาน่ะ ถึงว่ามีรูปเดียว"นิชคุณลอบมองใบหน้าคมสันของแทคยอนที่ยังคงจดจ้องที่รูปเดิมนิ่งด้วยใบหน้าอมยิ้ม  เขายอมรับว่ากลุ้มใจกับไอ้คุณท่านแทคยอนคนนี้ไม่น้อย แม้ว่ามันจะถ่ายรูปได้สวยและดึงดูดเป็นที่หนึ่ง แถมขายรูปได้จำนวนมากและด้วยราคาที่แสนแพงซึ่งทำให้หุ้นส่วนอย่างเขาอารมณ์ดีขึ้นบ้างแต่ว่ามันก็ค่อนข้างจะติสไปหน่อย  
แต่ก็นั่นล่ะ นอกจากการจัดแสดงภาพเหมือนครั้งนี้แล้ว งานโดยตรงในสตูดิโอก็มีคนมาว่าจ้างให้ถ่ายด้วยราคาที่สูงพอดูสมกับตำแหน่งและฐานะในอาชีพตากล้องของมัน และนั่นยิ่งทำให้หุ้นส่วนหลักของแกลลอลี่และสตูดิโอของช่างภาพมือดีของอค แทคยอน อย่างเขาค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาอีกหน่อย

"ระวังนะเว้ยถ้าเจ้าตัวเขามาเจอจะเก็บเงินค่าตัวจนมึงไม่ปัญญาจ่าย"นิชคุณพูดติดตลกแล้วตบปึกใหญ่ไปที่แผ่นหลังของแทคยอน ที่ไม่ตอบอะไรแค่หัวเราะให้เบาๆเท่านั้น

"คุณ มึงช่วยเก็บรูปนี้ลงกล่องให้กูด้วยนะแล้ว เดี๋ยวกูว่างๆจะมาเอากลับไป"แทคยอนพูดพลางหันหลังเดินจากมา ทำเอาเพื่อนอย่างนิชคุณยืนเอ๋อมองตาม

"ว่างๆ ...แล้วนี่มึงจะกลับแล้วเหรอไอ้แทค"นิชคุณอดเอ่ยถามเพื่อนที่ยังเดินลิ่วอยู่ไม่ได้

"เออ"เสียงแว่วที่ได้รับกลับมาทำให้นิชคุณทำหน้าประหลาดใจหันมามองรูปที่แขวนอยู่บนผนังดีๆอีกครั้ง

"สวย น่ารัก แต่ดูลึกลับ สุดยอดจริงๆว่ะ"นิชคุณยืนมองรูปอยู่นานคนในภาพนี้ดูเปล่งประกายและงดงามอย่างน่าประหลาดแม้ว่าจะไม่เห็นในตาจดจ้องอยู่ก็ตามแต่ก็ทำให้คนดูหลงใหลไปในการมองภาพตรงหน้าได้ง่ายๆ  ถึงว่าไอ้เพื่อนรักหักกระดูกถึงไม่อยากขายรูปนี้ นี่คงจะตกหลุมรักคนในภาพเข้าให้แล้วมั้ง

นิชคุณฉีกยิ้มหวานอีกครั้ง ตายังคงจดจ้องรายละเอียดในรูปอย่างชื่นชม นานพอที่จะสะดุดตากับฉากหลังของรูป  ที่เป็นฉากมุมในห้องๆหนึ่ง ถ้าดูผ่านๆคงคิดว่าเป็นตำแหน่งมุมในร้านต่างๆที่มีโซนพักผ่อนให้ลูกค้าแล้วเพื่อนรักของเขาเผอิญไปถ่ายมาได้  

..ถ้าหากไม่เผอิญยิ่งกว่าที่มุมห้องด้านหลังนิชคุณคนนี้ไม่ได้เป็นจัดเองน่ะนะ

ทั้งแจกันทรงสูง ทั้งนาฬิกาดิจิตอลตั้งโต๊ะเรือนเล็กหรู ขาบางส่วนของโคมไฟมียี่ห้อ  ม่านระบายที่โบกสะบัดอยู่ด้านหลัง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นรูปขาวดำ แต่นิชคุณคนนี้ก็บอกได้เลยว่าม่านนั้นน่ะสีฟ้า เพราะเขาเองนี่ล่ะที่ถอยม่านกันแสงใหม่เอี่ยม แถมด้วยของตกแต่งอีกนานับมาประดับห้องนอนของอค แทคยอนให้  ดวงตาคมจดจ้องไปที่หน้าปัดนาฬิกาดิจิตอลในภาพที่บอกถึงวันและเวลาของการถ่ายภาพนี้อีกครั้ง อดประหลาดใจกับสิ่งที่เห็นไม่ได้

"25 เมษา ..เมื่อวานนี่หว่า"ริมฝีปากวาดยกยิ้มถูกใจ ดื่มจิบของเหลวสีอำพันจากแก้วในมืออีกครั้ง

..ไม่เสียแรงที่ ปลุกปั้นสอนมาเองกับมือ..


"หึหึ ร้ายเหมือนกันนะมึง ไอ้แทค"

...................  
"บ...บ...บอสครับ"เสียงสั่นๆของพนักงานชั้นล่างที่เดินเข้ามาในห้องนอนนั่งเล่นขนาดใหญ่เรียกให้สายตาของที่กำลังทอดมองวิวทิวทัศน์อันงดงามของกรุงโซลยามค่ำคืนหลิ่วมองมา  บอดีการ์ดและลิ่วล้อ4-5คนมองชายหนุ่มที่ตัวซีดเซียวเดินสั่นพับๆอย่างหวาดกลัวเข้ามาอย่างรู้สึกขบขันไม่ได้

"ค....ค....คือ....ว...ว...ว่า   จ...จ..แจ..บ...บ"

"พลาด!"เสียงเข้มที่เอ่ยถามนิ่งๆหากแต่ทำให้ใบหน้าของผู้รายงานที่ซีดอยู่แล้วยิ่งซีดหนักเข้าไปอีก  ปากคอสั่นจนเอ่ยพูดเป็นคำไม่ได้  ความเงียบที่ได้รับทำให้ บอส ยิ่งมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองคิดและลางสังหรณ์ของเขาที่บอกมันยังไม่หมดไป ..เสี้ยนหนาม..

"ตะ..ต..แต่ว่า..มันเจ็บหนัก..มากครับ ...มะ ..ไม่ ..น่า..จะรอด"เสียงรายงานดังขึ้นแก้ตัวอีกครั้ง ก่อนจะหยุดเงียบลงเพราะฝ่ามือขอบอสที่ชูขึ้นกลางอากาศ

"ฉันผิดเองแหละที่เอาพวกหางแถวอย่างพวกแกไปทำงานนี้  ..ที่เหลือล่ะ"บอสถามแล้วจ้องมองด้านหลังของผู้รายงานก็พบเห็นว่าไม่มีใครอื่นอีก และสีหน้าขอคนรายงานเองก็ดูสลดลงทันที ..ก็พอรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น..

"ตายหมดแล้ว อืม~ ตายหมดแล้วนี่นะ"บอสพูดไปยักคิ้วช้าแล้วเผยรอยยิ้มออกมา

"ผ ... ผ ...ผม ..."ปากคอที่สั่นเทาของคนรายงานเอ่ยร้องคล้ายขอชีวิตเมื่อเห็นรอยยิ้มของบอสที่ส่งมา


.


.

"ปัง!"

ควันที่ลอยออกมาจากปลายกระบอกปืนของบอสหันมาทางลิ่วล้อทั้งหลายโบกสั่งให้จัดการกับผู้รายงานที่คงต้องไปบอกต่อในนรกกับเพื่อนที่เหลือที่ไปรอก่อนหน้านี้ นอนจมกองเลือดที่หลั่งไหลตรงออกมาจากรูเล็กๆบนกลางกระโหลกอยู่บนพื้น สายตาของบอสหันกลับมามองทิวทัศน์ตรงหน้าเหมือนเดิม

..กรุงโซลยามค่ำคืนนั้นช่างสวยงาม..พอจะบรรเทาความเดือดปุดในใจของเขาไปได้บ้าง

"ตอนนี้แกอยู่ไหนนะ ..ไอ้คนไร้ค่า"
.

.............

แทคยอนเปิดประตูเข้าสู่ห้องพักตัวเองเบามือ ไฟในบ้านปิดสนิทเหมือนตอนที่เขาออกไป มือหนาจับกดสวิสไฟให้ส่องแสงสว่างคืนสู่ห้องพักหรูกลางเมืองหลวงของเขาอุปกรณ์ถ่ายรูปและกุญเเจต่างๆถูกวางลงโซฟากลางห้องทันที เจ้าของห้องรีบสาวเท้าอย่างรวดเร็วแต่เงียบเชียบอะไรมาที่ห้องนอนตัวเอง เปิดประตูเข้าไปเยือนด้านในอย่างแผ่วเบาที่สุด  นั่งลงข้างๆเตียงนอนใหญ่กว้างของตัวเอง

"เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"อด ส่ายหน้ายิ้มๆแล้วชักดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงอกขาวที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ ของเขาไม่ได้  มือหนาจับแผ่วเบาไปที่แขนขาวมองข้ามแผลเป็นของรอยกรีดที่นูนปูดอยู่ให้วางใน ท่าสบายขึ้น  มือหนาเลื่อนมาจับแขนอีกข้างดึงแขนเสื้อหลวมขึ้นโดยง่ายเพื่อดูผ้าพันแผลที่ หัวไหล่ขาวว่าเรียบร้อยดีไหม 

มือที่เอื้อมแตะดูชะงักทันทีเมื่อเจ้าของร่างขาวบนเตียงขยับตัวเบาๆแล้วนอน นิ่งสนิทเหมือนเดิม  แทคยอนจัดแจงแขนเสื้อเบามือแล้ววางลงที่เดิม   รอยยิ้มจางปรากฏทั่วใบหน้าคมขณะจ้องมองดวงหน้าหวานหลับสนิทของคนที่มายึด ครองพื้นที่ที่นอนของเขาไป  ดวงหน้าขาวหวานในกรอบผมสีดำสวย  คิ้วโค้งมน  จมูกขาวรั้น ริมฝีปากอิ่มที่ยังคงขึ้นสีแดงแม้จะมีเพียงแสงจันทร์เต็มดวงที่ช่วยให้มอง เห็นได้เท่านั้น  มือหนาอดลูบไล้เบาๆที่พวงแก้มขาวราวกับหลงใหลไม่ได้


"นาย

 

   ....เป็นใครกันนะ"

.

.

.

TBC

LoveMe [KW&CNN&TJ&Jun.K] View my profile

_______

Recommend